เฮ่อจือหร่านเห็นว่าเจ้าหน้าที่คนนี้ค่อนข้างจริงใจ จึงแอบหยิบเงินเล็กน้อยจากพื้นที่มิติส่งให้เขา“ขอบคุณท่านมากที่บอกพวกเราให้รู้ เช่นนั้นขอถามสักหน่อยว่าหลังจากพวกเรามาที่นี่แล้ว จะต้องไปพักอาศัยอยู่ที่ใด?”นี่เป็นค าถามที่คนอื่น ๆ สนใจมากที่สุดเช่นกัน เมื่อครู่เจ้าหน้าที่ได้บอกไปแล้วว่าหมู่บ้านซีหลิ่งมีสามตระกูลที่แยกกันอยู่ แล้วจะมีที่ไหนให้พวกเขาอยู่กัน?เจ้าหน้าที่ไม่คิดว่าการท าหน้าที่ในครั้งนี้จะได้เงินมาด้วย หน้าตาจึงยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาทันที่เขาชี้ไปทางด้านหลังของสามตระกูล ซึ่งอยู่ใกล้กับเชิงเขามากกว่า“ผ่านเขตของสามตระกูลไป ด้านหลังมีบ้านเก่า ๆ อยู่บ้าง พวกเจ้าจะถูกจัดให้อยู่ที่นั่น แต่ว่า…”เจ้าหน้าที่ชะงักไป ดูเหมือนอยากจะพูดแล้วก็เลือกที่จะไม่พูดแล้ว“แต่ว่าอะไร?” โม่ชูหานถามอย่างร้อนใจ
สิ่งที่เจ้าหน้าที่กลัวที่สุดก็คือสองพี่น้องสกุลโม่ พอเห็นโม่ชูหานซักถามอีกทั้งน ้าเสียงก็ค่อนข้างแข็งกร้าว ด้วยกลัวว่าโม่ชูหานอาจจะลงมือกับตัวเองจึงรีบพูดว่า“เพียงแต่บ้านเรือนเหล่านั้นขาดการซ่อมแซมมานาน จึงมีลมโกรกเข้าไปทุกทิศทาง พวกเจ้าคงจะทนผ่านฤดูหนาวนี้ไปได้ยากแล้ว เว้นแต่จะสามารถพูดคุยกับหัวหน้าตระกูลใดตระกูลหนึ่งให้เข้าใจ เพื่อเช่าบ้านของพวกเขาอยู่ชั่วคราว”จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเดินเข้าไปยืนระหว่างพี่น้องสกุลโม่แล้วกระซิบเบา ๆ“ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านซีหลิ่งคือหัวหน
