นเราสร้างมันขึ้นมาเอง ขอเพียงพยายามก็เชื่อว่าต่อให้สภาพแวดล้อมจะเลวร้ายแค่ไหน ก็สามารถเปลี่ยนแปลงมันได้ด้วยความพยายามเจ้าหน้าที่สองคนซึ่งรับผิดชอบคุมตัวคนสกุลโม่ไปยังหมู่บ้านซีหลิ่งมองหน้ากันไปมา พวกเขาต่างแสดงสีหน้าเหมือนก าลังรอดูเรื่องสนุก พร้อมกับยิ้มเยาะแล้วบอกคนสกุลโม่ว่า “ตามพวกเรามา!”เผิงวั่งเห็นดังนั้นจึงก้าวออกมาพูดว่า “ท่านทั้งสองรออีกสักครู่ข้ายังมีเรื่องที่จะพูดกับพวกเขา”พวกเจ้าหน้าที่ยังคงให้เกียรติเผิงวั่งอยู่ หลังจากพาคนสกุลโม่ออกจากห้องไปแล้วก็ยังไม่ได้รีบจากไปทันที่
เผิงวั่งเดินมาหาโม่จิ่วเยี่ยอย่างไม่พอใจที่อีกฝ่ายไม่ยอมสู้“น้องโม่ ข้าไม่ได้จะว่าเจ้าหรอกนะ แต่ในช่วงเวลาส าคัญแบบนี้ท าไมเจ้าถึงอดทนอีกสักหน่อยไม่ได้เล่า? เจ้ารู้หรือไม่ว่าหมู่บ้านซีหลิ่งเป็นสถานที่แบบไหน?”โม่จิ่วเยี่ยไม่รู้สึกเสียใจกับการกระท าของตัวเอง แต่เขาก็อยากรู้สถานการณ์ของหมู่บ้านซีหลิ่งล่วงหน้า“พี่เผิง หมู่บ้านซีหลิ่งเป็นสถานที่แบบไหนกันแน่?”ในแต่ละปีเผิงวั่งคุมตัวนักโทษมาส่งที่นี่หลายครั้ง เขาจึงคุ้นเคยกับหมู่บ้านซีหลิ่งเป็นอย่างดีแต่ไม่ว่าจะเป็นนายอ าเภอหรือรองนายอ าเภอชุย ถ้าไม่ใช่นักโทษที่ดื้อรั้นมาก ๆ พวกเขาก็จะไม่เลือกส่งคนไปหมู่บ้านซีหลิ่งเขาไม่ได้เห็นนักโทษถูกส่งไปหมู่บ้านซีหลิ่งมาสามสี่ปีแล้วเขาถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ได้ยินมาว่าหมู่บ้านซีหลิ่งอยู่ติดชายแดน แค่ข้ามภูเขาลูกเดียวก็พบเจ
