กเขาโดยเฉพาะ ลูกเรือก็เตรียมพร้อมไว้แล้ว รอเพียงผู้โดยสารก้าวขึ้นเรือเท่านั้นโม่จิ่วเยี่ยและเผิงวั่งเดินน าหน้าขบวน ขุนพลอาวุโสจินเห็นเขาในทันที่
ขุนพลอาวุโสก้าวเข้ามาหา “หลานชาย เรือพร้อมแล้ว เรื่องเงินข้าก็จ่ายไปแล้ว พวกเจ้าออกเดินทางจากที่นี่ไปอย่างสบายใจเถอะ”พูดจบ ขุนพลอาวุโสก็หยิบตั๋วเงินหลายใบจากอกเสื้อยัดใส่มือโม่จิ่วเยี่ย“หลังจากพวกเจ้าไปถึงซีเป่ยแล้ว ยังต้องตั้งรกรากที่นั่นอีก เงินจ านวนนี้น่าจะเพียงพอให้ครอบครัวของเจ้าตั้งต้นท ามาหากินได้บ้าง”แค่เรื่องที่ขุนพลอาวุโสจินสามารถท าให้พวกเขาออกไปจากที่นี่ได้ โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกซาบซึ้งใจมากแล้ว เขายังจะรับเงินของคนอื่นด้วยได้อย่างไร?ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เขาและเฮ่อจือหร่านไม่ขาดแคลนที่สุดในยามนี้ก็คือเงินทองโม่จิ่วเยี่ยไม่ลังเล เขาส่งคืนตั๋วเงินกลับไป“ท่านขุนพล ข้าซาบซึ้งในน ้าใจของท่านมาก แต่เงินนี้ข้ารับไว้ไม่ได้”ขุนพลอาวุโสจินยังยืนกราน“ข้ารู้ถึงสถานการณ์ของพวกเจ้าตอนที่ออกจากเมืองหลวงดี แม้เงินจ านวนนี้จะไม่มากนัก แต่ก็เป็นน ้าใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของข้า เจ้าต้องรับเอาไว้”
ทั้งสองส่งคืนตั๋วเงินพวกนั้นให้กันไปมาอยู่ตรงท่าเรืออยู่นานในที่สุด ขุนพลอาวุโสจินก็สู้แรงโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ จ าต้องรับตั๋วเงินกลับไปอย่างจนใจจากนั้นเขาก็โบกมือให้กับทหารที่อยู่ด้านหลังทหารสองนายเดินเข้ามา แต่ละคนถือห่อผ้าห่อใหญ่คนละห่อ“หลานชาย ถ้าเจ้าไม่รับต
