ั๋วเงินก็ช่างเถอะ แต่นี่เป็นเสบียงแห้งที่ข้าเตรียมไว้ให้ เจ้าน าติดตัวไปกินระหว่างทางเถอะ”โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ปฏิเสธสิ่งนี้ หลังจากกล่าวขอบคุณขุนพลจินอีกครั้ง เขาก็น าคนขึ้นเรือขุนพลอาวุโสจินยืนอยู่ที่ท่าเรือมองส่งพวกเขาจนกระทั่งเงาเรือค่อย ๆ เล็กลง เขาถึงได้พาทหารกลับไปวันนี้ทะเลสาบเกลือคลื่นลมสงบ เรือแล่นได้อย่างราบรื่นก่อนฟ้ามืด ทุกคนก็เดินทางมาถึงเมืองท่าอย่างปลอดภัยโดยไม่ต้องรอให้โม่จิ่วเยี่ยสั่งการ เหลียงห่าวก็พาพรรคพวกไปซ่อนตัวอยู่ด้านหลังขบวนถังหมิงรุ่ยก็เป็นห่วงคนในครอบครัว หลังจากกล่าวลากับโม่จิ่วเยี่ยก็แยกออกไปขบวนนักโทษเนรเทศพักค้างคืนที่เมืองท่าหนึ่งคืน
ก่อนออกเดินทางต่อไป เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยก็ขออนุญาตเผิงวั่ง ด้วยตั้งใจจะไปซื้อเกวียนลาในตัวเมืองถึงจะบอกว่าไปซื้อเกวียนลา แต่จริง ๆ แล้วคือการน าลาออกมาจากพื้นที่มิติ จากนั้นก็เทียมเข้ากับเกวียนอีกครั้งขบวนเดินทางหนึ่งกลุ่มกับเกวียนลาหนึ่งเล่ม ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ซีเป่ยอีกครั้งระหว่างทางไม่พบปัญหาอะไรอีก ในที่สุดหลังจากผ่านไปครึ่งเดือน ทุกคนก็เดินทางมาถึงซีเป่ยได้ส าเร็จประตูเมืองอวิ่นดูเก่าและทรุดโทรมอยู่บ้าง ทหารยามสองนายเฝ้าอยู่ตรงประตูเมืองดูเกียจคร้าน ไม่มีความกระตือรือร้นเลยสักนิดตราบใดที่ไม่เจอสถานการณ์พิเศษ ผู้คนที่เข้าออกเมืองอวิ่นจะไม่ถูกทหารพวกนี้ตรวจค้นโดยเฉพาะเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่คุมนักโทษพาคนมา ส าหรับ
