งคนนั้นไม่นานก็รีบกลับมาไม่รอให้เฮ่อจือหร่านเอ่ยปากถาม เขาก็เล่าเรื่องราวการคุ้มกันเฟ่ยมามาอย่างกระตือรือร้น“พวกเขาบอกว่าโชคดีที่เจ้าให้นางย้อมผมเป็นสีด า ระหว่างทางพบคนของหนานฉีออกมาตามหานางเป็นจ านวนมาก แต่เพราะเฟ่ยมามาย้อมผมด า จึงรอดพ้นจากสายตาและเดินทางไปถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย”เฮ่อจือหร่านถามพลางผัดอาหารในกระทะ“พวกเขาส่งตัวคนถึงมือเฟ่ยหนานอวี่แล้วใช่หรือไม่?”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “ตอนที่พวกเขาไปถึงเมืองหลวง เฟ่ยหนานอวี่ยังไม่กลับมา เพราะไปช่วยบรรเทาทุกข์ที่อ าเภอตงเฟิงกับหนานฉี หวังต้าลี่จึงตัดสินใจพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งชั่วคราว ด้วยเพราะยิ่งอันตรายก็จะยิ่งปลอดภัย คนของหนานฉีคงคิดไม่ถึงว่าเฟ่ยมามาจะอยู่ในเมืองหลวง ดังนั้นในช่วงเวลาที่พวกเขารอเฟ่ยหนานอวี่อยู่ในเมืองหลวง จึงไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลยกระทั่งเจ็ดวันต่อมา เฟ่ยหนานอวี่กลับมาถึงเมืองหลวง พวกเขาจึงส่งตัวนางให้เขาอย่างปลอดภัย แล้วจึงเดินทางกลับมาที่นี่”
“เฟ่ยหนานอวี่มีปฏิกิริยาอย่างไรบ้าง?” เฮ่อจือหร่านถามค าถามที่ส าคัญที่สุดเมื่อเฟ่ยมามาได้พบกับเฟ่ยหนานอวี่ แน่นอนว่าอีกฝ่ายจะต้องบอกให้เขารู้ว่านางกับโม่จิ่วเยี่ยได้ล่วงรู้ถึงชาติก าเนิดที่แท้จริงของเขาแล้วแม้ว่าทั้งสองจะคาดการณ์ไว้แล้วว่า เฟ่ยหนานอวี่จะไม่ท าให้พวกเขาล าบากใจเพราะเรื่องนี้ แต่ทุกสิ่งย่อมไม่แน่นอน ไม่มีใครกล้ารับประกันได้ว่าเฟ่ยหนานอวี่จะเดินตามทิศท
