าง พวกเจ้ามาเสียที่ ถ้ายังไม่มาอีกร้านเล็ก ๆ ของข้าคงถูกคนพังไปแล้ว”เฮ่อจือหร่านค่อนข้างไม่มีความประทับใจที่ดีต่อเจ้าของร้านคนนี้นัก นางส่งตุ๊กตากระต่ายให้เจ้าของร้าน หลังจากอีกฝ่ายตรวจนับจ านวนและจ่ายเงินเสร็จ นางก็ออกไปพร้อมกับโม่จิ่วเยี่ยพอเดินออกจากประตูร้านปักผ้า พวกเขาก็เห็นถังหมิงรุ่ยยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของถนนเนื่องจากเมืองถูกปิด ถังหมิงรุ่ยจึงยังออกไปไหนไม่ได้ขณะเดียวกัน เขาก็สังเกตเห็นว่าพวกคนจากกลุ่มเหยียนปางที่มักมาสร้างปัญหา ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมากลับหายไปราวกับไร้ตัวตน เขาจึงคิดจะออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อยไม่คาดคิดว่าเมื่อเดินผ่านหน้าร้านปักผ้า เขาจะสังเกตเห็นความผิดปกติที่นี่
ร้านนี้ต่างจากร้านอื่น ๆ ที่แทบไม่มีลูกค้า ที่นี่มีคนอยู่กันแน่นขนัดด้วยความสงสัยเขาจึงยืนอยู่ตรงนี้เพื่อเฝ้าดูให้รู้แน่ชัดไม่คิดว่าจะได้เห็นโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านเดินออกมาจากข้างในร้านนั้นถังหมิงรุ่ยก้าวเท้ายาว ๆ เข้าไปทักทาย“ผู้มีพระคุณ พวกท่านออกมาซื้อของหรือ?”โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ปิดบังเขา เล่าเรื่องการขายตุ๊กตากระต่ายให้กับร้านปักผ้าให้ฟังอย่างละเอียดถังหมิงรุ่ยเหมือนจะไม่อยากเชื่อ“ผู้มีพระคุณหมายความว่า ตุ๊กตาขนฟูที่เหล่าคุณหนูอุ้มกันอยู่บนถนนใหญ่มาจากฝีมือของพวกท่านหรือ?”โม่จิ่วเยี่ยยิ้มพลางมองไปทางเฮ่อจือหร่าน“เป็นภรรยาของข้าที่เห็นว่าทุกคนก าลังขัดสน จึงคิดวิธีหาเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ข
