ึ้นมา”พูดถึงเรื่องหาเงิน ไม่มีใครสนใจมันไปมากกว่าถังหมิงรุ่ยแล้ว
เขาชี้ร้านน ้าชาที่อยู่ไม่ไกลนักและเอ่ยว่า “ผู้มีพระคุณ พวกเราพบกันบนถนนก็ถือเป็นวาสนา ไม่สู้เราไปดื่มชาพูดคุยเรื่องเก่า ๆ กันดีหรือไม่?”โม่จิ่วเยี่ยมองเฮ่อจือหร่านอย่างไม่รู้ตัว หลังเห็นนางไม่ได้คัดค้านจึงตอบตกลงอย่างรวดเร็วทั้งสามมาถึงร้านน ้าชาด้วยกัน เลือกที่นั่งตรงริมหน้าต่างรอให้เสี่ยวเอ้อร์ยกชามา ถังหมิงรุ่ยรินชาให้พวกเขาด้วยตัวเองแล้วท าท่าเชิญอย่างสุภาพ“ผู้มีพระคุณ ฮูหยิน เชิญดื่มชาเถอะ”โม่จิ่วเยี่ยยกถ้วยชาขึ้น พูดอย่างสุภาพว่า “คุณชายถังไม่จ าเป็นต้องเรียกข้าว่าผู้มีพระคุณตลอดเวลาหรอก ถ้าไม่รังเกียจ ก็เรียกข้าว่าพี่โม่ก็พอ”ถังหมิงรุ่ยได้ยินดังนั้น จึงลุกขึ้นยืนอย่างจริงจัง แล้วโค้งค านับให้ทั้งสองคน “ถ้าเช่นนั้น น้องชายไม่ขอเกรงใจแล้ว พี่โม่ พี่สะใภ้โม่”หลังจากทักทายกันพอสมควร ถังหมิงรุ่ยจึงพูดเข้าประเด็น“พี่สะใภ้โม่รู้หรือไม่ ตุ๊กตาที่ท่านท าออกมานั้นหายากมากโดยเฉพาะวัสดุที่ใช้ ข้าท าการค้ามาหลายปีไม่เคยพบเห็นมันมาก่อน”เฮ่อจือหร่านยังคงใช้ค าพูดเช่นเดิม
“ข้ากับสามีมาเดินเที่ยวเล่นแถวนี้ บังเอิญเจอชาวต่างชาติคนหนึ่งขายผ้าชนิดนี้เข้า จึงเกิดความคิดขึ้นมาว่าจะเอามาท าตุ๊กตา ไม่คิดว่าจะได้รับความนิยมมากขนาดนี้”ทะเลสาบเกลือเป็นเส้นทางขนส่งทางน ้าที่ส าคัญของต้าซุ่นบางครั้งก็พบเห็นชาวต่างชาติหนึ่งหรือสองคน มันจึง
