จือหร่านมาบ้างแล้ว“พี่เผิง ที่นี่มีสินค้าหลายอย่างที่ขายโดยชาวบ้านที่แบกตะกร้าหาบคานมา พวกเราเห็นว่าพวกมันสดมาก จึงไม่สนใจว่าเป็นผักอะไรและซื้อมาทั้งหมด”เผิงวั่งไม่ได้รู้สึกสงสัยอะไร ไม่ว่าของพวกนี้จะแปลกแค่ไหน เขาก็เชื่อว่าเป็นของที่คนทั้งสองออกไปซื้อมาเพียงแต่เขารู้สึกอิจฉาความโชคดีของโม่จิ่วเยี่ยอยู่สักหน่อยท าไมตอนที่เขาออกไปข้างนอกถึงไม่เจอชาวบ้านแบกตะกร้าหาบของพวกนี้มาขายบ้าง?โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกว่าค าอธิบายของตัวเองดีพอแล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้เผิงวั่งถามอะไรต่อ เขาจึงรีบหยิบมะเขือเทศลูกหนึ่งยัดใส่มือเผิงวั่งทันที่“พี่เผิง สิ่งนี้ข้าเพิ่งลองชิมมา มันทั้งเปรี้ยวทั้งหวาน อร่อยกว่าผลไม้เสียอีก”เผิงวั่งไม่คิดสงสัย รับมะเขือเทศมาแล้วกัดค าใหญ่“อืม! จริง ๆ ด้วย อร่อยมาก อร่อยกว่าผลไม้อีก” เผิงวั่งพูดพลางกินอีกค า
การกระท าของเขาพาให้คนรอบข้างหิวจนทนไม่ไหวโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ล าเอียง เห็นใครมาก็แจกมะเขือเทศให้คนละหนึ่งลูกหลังจากกินเสร็จ ทุกคนต่างพากันบอกว่ามันอร่อยนัก อีกทั้งดูจากท่าทางแล้วเหมือนพวกเขาจะยังไม่อิ่มท้องแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากขอมันจากโม่จิ่วเยี่ยอีกโม่จิ่วเยี่ยหยิบผักบางส่วนไปให้ตระกูลฟางและตระกูลเซี่ย ส่วนฝั่งเจ้าหน้าที่ เขาย่อมเข้าใจนิสัยของเผิงวั่งดีถ้ามีของอร่อยอะไร พวกเขาจะมาขอร่วมกินด้วยที่ตระกูลนี้ ไม่มีทางลงมือท าเอง โม่จิ่วเยี่ยจึงล้มเลิกความคิดที
