าง พาให้โม่จิ่วเยี่ยยังรู้สึกงุนงงอยู่บ้างแต่ไม่นานเขาก็รู้สึกได้ว่ามีสิ่งของเพิ่มขึ้นมาในมือคู่นั้นที่ยืนอยู่ด้านหน้าเขาพอชายหนุ่มก้มลงมอง ปรากฏว่าเป็นตุ๊กตาที่นางวางไว้ตรงหัวเตียงที่แท้ก็เป็นเขาที่ความเข้าใจผิด นางแค่ใช้ตัวเขาเป็นจุดก าบังเท่านั้นเอง…เฮ่อจือหร่านเดินเร็ว ๆ ไปหยุดอยู่ตรงหน้าคุณหนูลี่ แล้วยืนกระต่ายสีขาวหูยาวขนฟูที่ท าด้วยมือให้นางดู“คุณหนู ท่านดูนี่สิ ตุ๊กตาของข้าเป็นอย่างไร?”จู่ ๆ ถูกคนเข้ามาขวางทางไว้ คุณหนูลี่อยากจะระบายความโกรธตามสัญชาตญาณ แต่พอนางเห็นกระต่ายสีขาวนุ่มฟูตัวนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที่จากความไม่พอใจกลายเป็นความประหลาดใจและดีใจในพริบตา“กระต่ายตัวนี้เจ้าขายหรือไม่? ข้ายินดีจ่ายมันในราคาสูง”
เจ้าของร้านปักผ้าเห็นตุ๊กตากระต่ายหูยาวนั้นแล้ว ถึงกับลืมเชิญเชื้อคุณหนูลี่ซื้อตุ๊กตาของตัวเอง พลางรีบเดินเข้ามาด้วยความตื่นเต้น“แม่นาง ตุ๊กตาตัวนี้เจ้าท าเองหรือ?”เฮ่อจือหร่านมองทั้งสองคน แล้วตอบพวกเขา“ตุ๊กตากระต่ายนี้ข้าท าเอง ไม่ได้ขาย”เมื่อได้ยินดังนั้น คุณหนูลี่ก็ร้อนใจ “ถ้าเจ้ายอมขายตุ๊กตาตัวนี้ให้ข้า ข้าจะให้สิบต าลึง”แต่เฮ่อจือหร่านยังคงส่ายหน้าอย่างใจเย็นนางไม่ได้น าตุ๊กตากระต่ายออกมาเพื่อแลกกับเงินสิบต าลึงนี้เฮ่อจือหร่านเดินผ่านคุณหนูลี่ไปหาเจ้าของร้านปักผ้าโดยตรง“เจ้าของร้าน ถ้าข้าท าตุ๊กตาแบบนี้ออกมา ร้านปักผ้าของท่านยินดีรับซื้อหรือไม่?”
