ญ่กับพี่รอง”ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปมองโม่อวิ๋นเฟิง ดวงตาเผยความอาลัยอาวรณ์แต่ในใจนางรู้ดีว่าการกระท าของโม่อวิ๋นเฟิงนั้นถูกต้องแล้วหากพวกเขาไปถึงซีเป่ย การจะออกมาตามหาคนก็คงยากล าบากในตอนนั้นเอง โม่อวิ๋นเฟิงก็พาภรรยาเดินเข้ามา“ท่านแม่ น้องเก้าบอกท่านแล้วใช่หรือไม่ว่าข้าจะออกไปตามหาพี่ใหญ่กับพี่รอง”“อืม น้องเก้าเจ้าเพิ่งบอกแม่ แต่เจ้าต้องระวังตัวให้ดีนะ แม่แก่มากแล้ว ไม่อาจทนรับความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกชายได้อีก”ฮูหยินผู้เฒ่าพูดพลางน ้าตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวโม่อวิ๋นเฟิงก้าวเข้าไปข้างหน้า จับมือฮูหยินผู้เฒ่าไว้
“ท่านแม่วางใจเถอะ ไม่ว่าผลการค้นหาครั้งนี้จะเป็นอย่างไร เมื่อถึงช่วงข้ามปี ข้าจะต้องกลับมาอยู่ข้างกายท่านอย่างแน่นอน”เมื่อได้รับค ายืนยันจากโม่อวิ๋นเฟิง ฮูหยินผู้เฒ่าก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง“ดีแล้ว จ าไว้ว่าครอบครัวของเจ้าทุกคนก าลังรอเจ้าอยู่ที่ซีเป่ย”หลังจากปลอบประโลมมารดาแล้ว โม่อวิ๋นเฟิงก็ก าชับภรรยาอีกสองสามประโยคก่อนที่จะเตรียมตัวจากไปเฮ่อจือหร่านเห็นดังนั้น จึงรีบหยิบตั๋วเงินปึกหนึ่งออกมาจากพื้นที่มิติแล้วส่งให้เขา“พี่สามต้องออกเดินทาง มีเรื่องที่ต้องใช้จ่ายเงินจ านวนมาก ท่านน าเงินพวกนี้ไปด้วยเถอะ”โม่อวิ๋นเฟิงเพิ่งคิดว่าครอบครัวคงไม่มีเงินติดตัวแล้ว ระหว่างทางเขาคงต้องล าบากไม่น้อย จึงวางแผนจะไปน าเงินจากกลุ่มเหยียนปางมาให้ครอบครัวเพิ่มพอเห็นตั๋วเงินจ านวนมากที่น้องสะใภ้เ
