ภายในห้องควบคุม ณ ชั้นใต้ดินที่หกของสถาบันวิจัยยุทโธปกรณ์
บุรุษวัยกลางคนสี่คนในชุดคลุมสีขาวนั่งจ้องมองจอภาพด้วยใบหน้าซีดเผือดและแววตาที่ว่างเปล่า
ในบรรดาจอภาพสามร้อยจอ มีเพียงส่วนน้อยที่ยังคงส่องสว่าง ส่วนที่เหลือปรากฏเพียงรหัสสัญญาณรบกวนสีเทาที่สั่นไหว แสงสีแดงจากสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินกะพริบอยู่ภายในห้อง แสงสว่างเหนือศีรษะถูกดับลง
“สัญญาณเตือน…สัญญาณเตือน…”
เสียงกลไกไร้อารมณ์ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่มีผู้ใดใส่ใจต่อเสียงเตือนภัยอันแหลมบาดหู ราวกับว่ามันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของความเคยชินไปแล้ว
“ผู้อำนวยการจาง…มันใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว…” ชายผู้มีหนวดเคราครึ้มและผมเผ้ายุ่งเหยิงกล่าวอย่างอ่อนแรง ขณะจ้องมองจอภาพเบื้องหน้า ขอบตาของเขาคล้ำลึก
บนจอภาพ ปรากฏร่างของชายในเครื่องแบบทหารผู้มีผมสั้นเกรียน เขากำลังยืนอยู่หน้าประตูนิรภัยบานหนึ่ง
จางไห่ฝืนพยุงกายที่อ่อนล้าของตนให้ลุกขึ้นยืนอย่างโซเซแล้วมองตาม
“นี่เป็นประตูนิรภัยบานที่เท่าไหร่แล้ว?”
“พอจะคำนวณเวลาที่มันจะบุกทะลวงเข้ามาได้ไหม…”
นักวิจัยผมเผ้ายุ่งเหยิงนิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยข้อสรุปออกมา
“หนึ่งชั่วโมง สิบสองนาที กับอีกสี่สิบสี่วินาที”
“นั่นคือในกรณีที่มันไม่
