ดทรัพย์และเนรเทศ มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้าหรือเปล่า?”
อวิ๋นหลี่ “นั่นเป็นเพราะจักรพรรดิซุ่นอู่ดื้อรั้นและหวาดระแวงสกุลโม่ถึงได้มีจุดจบเช่นนี้”เฮ่อจือหร่าน “เจ้ากับหนานเหิงมีความสัมพันธ์อะไรกัน?”อวิ๋นหลี่ “เป็นความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ซึ่งกันและกัน”เฮ่อจือหร่าน “อธิบายให้ละเอียดหน่อยว่าพวกเจ้าได้ประโยชน์จากกันอย่างไร”อวิ๋นหลี่ “หนานเหิงต้องการแย่งชิงต าแหน่งรัชทายาท จึงต้องการความช่วยเหลือจากหนานเจียงของข้า เขาสัญญากับข้าว่าเมื่อขึ้นครองบัลลังก์แล้ว จะยกเมืองสามเมืองให้หนานเจียง และจะส่งเสบียงอาหารให้หนานเจียงปีละสองแสนชั่งทุกปี”ได้ยินดังนั้น เฮ่อจือหร่านก็อดสูดหายใจม่ได้การกระท าของหนานเหิงต่างอะไรกับการขายชาติกัน?โม่จิ่วเยี่ยก าหมัดแน่นตอนนี้เขาตระหนักได้อย่างลึกซึ้งแล้วว่าการเสียสละของสกุลโม่เพื่อปกป้องราชวงศ์ต้าซุ่นมาหลายสิบปีนั้น ช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลยหนานเหิงเพียงแค่พูดประโยคเดียว ก็สามารถยกดินแดนที่พวกเขาปกป้องมาตลอดให้คนอื่นได้
คิดดังนั้นโม่จิ่วเยี่ยจึงจ้องมองหนานเหิงที่ยังคงสลบเหมือนสุนัขตายอย่างเดือดดาลเขาอยากจะฆ่าเจ้าคนทรยศบ้างเมืองนี้แล้วเอาไปให้สุนัขกินเดี๋ยวนี้เลยอย่างไรก็ตาม สติบอกเขาว่าไม่ว่าอย่างไรหนานเหิงก็ต้องตายแน่แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้เฮ่อจือหร่านดึงแขนของโม่จิ่วเยี่ยเบา ๆ เพื่อบอกให้เขาไม่ต้องรีบร้อนเมื่อเห็นว่าโม่จิ่วเยี่ยอารมณ์สงบลงบ้างแล้ว นางจึงถาม
