ดคือเผิงวั่งกลับพาพวกเขาเข้ามาในป่าเล็ก ๆแห่งหนึ่งพวกเจ้าหน้าที่ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเรื่องนี้แล้ว พวกเขาเรียกให้ทุกคนมองหาที่พักผ่อนกันเองเฮ่อจือหร่านรู้สึกสงสัยมาก จึงถามเจ้าหน้าที่คนหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ ๆ“ท่านเจ้าหน้าที่ เมื่อครู่ข้าเห็นว่าที่นี่มีโรงเตี๊ยมอยู่มากมาย ท าไมเราถึงต้องมาพักที่นี่ด้วยเล่า?”เจ้าหน้าที่คนนั้นถอนหายใจ“เจ้ามาที่นี่เป็นครั้งแรกจึงไม่รู้ พื้นที่แถวทะเลสาบเกลือเจริญรุ่งเรืองมาก โรงเตี๊ยมจึงเต็มทุกวัน ดังนั้นราคาก็แพงมาก ที่อื่น
คิดห้องละร้อยเหวินก็พักได้หนึ่งคืนแล้ว แต่ที่นี่อย่างน้อยต้องสองต าลึงเชียวนะ”แต่เฮ่อจือหร่านไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้ผิดแปลกอะไรไปก็เหมือนกับความแตกต่างระหว่างเมืองใหญ่กับแถบชนบทในชาติก่อน ค่าครองชีพเองก็ต่างกันมากแม้ว่านางจะมีเงินมากมายในพื้นที่มิติ แต่ก็ไม่จ าเป็นต้องโอ้อวดความร ่ารวยที่นี่ดังนั้น นางจึงยอมรับการตัดสินใจของเผิงวั่งอย่างเต็มใจเดิมทีนางคิดว่าเจ้าหน้าที่คนนั้นจะอธิบายเสร็จแล้วก็จะไปจัดการธุระอย่างอื่น แต่ใครจะรู้ว่าเขากลับพูดต่อไปอีก“ครั้งก่อนที่พวกเรามาที่นี่ ได้ยินคนพูดกันว่า เมื่อก่อนโรงเตี๊ยมและร้านอาหารส่วนใหญ่ของที่นี่อยู่ในมือของพ่อค้าตระกูลถังต่อมาไม่รู้ว่าตระกูลถังไปล่วงเกินใครเขา เพียงชั่วข้ามคืนโรงเตี๊ยมและร้านอาหารของพวกเขาก็ถูกเปลี่ยนมือ ผู้น าตระกูลถังก็ล้มป่วยเพราะเรื่องนี้ และไม่กี่วันเขาก็ตายจากไปหลังจากเจ้
