เมื่อมองการแต่งกายของพวกเขา โม่จิ่วเยี่ยก็นึกถึงกลุ่มโจรใหญ่ที่เถ้าแก่โรงเตี๊ยมหลิวพูดถึงในวันนี้“โจรกลุ่มใหญ่ที่ปรากฏตัวในอ าเภอเซียงหยางเมื่อเร็ว ๆ นี้ คงไม่ใช่พวกเจ้าหรอกนะ?”เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ทุกคนต่างเกาศีรษะอย่างละอายใจ“ไม่ปิดบังคุณชายเก้า พวกเราปล้นคนรวยช่วยคนจนในอ าเภอเซียงหยางจริง ๆ”โม่จิ่วเยี่ยเลิกคิ้ว เป็นสัญญาณให้พวกเขาพูดต่อ“ตอนที่พวกเรามาถึงที่นี่ใหม่ ๆ ตั้งใจว่าจะรอคุณชายเก้าบนถนนหลวงในตอนกลางวัน แล้วตอนกลางคืนก็จะหาโรงเตี๊ยมในอ าเภอเซียงหยางพักอาศัย ใครจะรู้ว่าพอมาอยู่ที่นี่ไม่กี่วัน พวกเราก็ได้ยินว่าในอ าเภอเซียงหยางมีคนรวยไม่กี่ตระกูลที่อาศัยเงินทองในมือท าเรื่องเห็นแก่ตัว พวกเราอยู่ที่นี่ไม่รู้ว่าจะท าอะไร จึงคิดจะท าเพื่อชาวบ้านบ้าง จากนั้นก็เกิดเรื่องที่เล่าลือกันไปเช่นนั้นขอรับ”โม่จิ่วเยี่ยอดข าไม่ได้ “พวกเจ้านี่จริง ๆ เลย ข้าได้ยินมาว่าพ่อค้าต่างถิ่นหลายคนกลัวพวกเจ้าจนไม่กล้ามาท าการค้าในอ าเภอเซียงหยาง ถึงขนาดโรงเตี๊ยมที่ข้าพักอยู่วันนี้จะเปิดกิจการต่อไปไม่ไหวแล้ว”
เมื่อได้ยินค าพูดนั้น เหลียงห่าวและคนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย“ไม่จริงกระมังขอรับ? พวกเราก็แค่ขโมยของไปไม่กี่ครั้ง ตอนนี้ก็ไม่ได้ลงมือมาหลายวันแล้ว ถ้าไม่ใช่วันนี้เป็นเพราะซ่งเชาบอกว่านอนไม่หลับ พวกเราก็คงไม่ได้ออกมากัน ทั้งยังไม่คิดเลยว่าการออกมาครั้งนี้จะบังเอิญได้พบกับคุณชายเก้าด้
