ี่ยกดเฮ่อจือหร่านให้นั่งลงบนเก้าอี้ พร้อมกับลูบหัวนางเบา ๆ“ไม่ใช่ คนที่มาเป็นคนของพวกเราเอง…”จากนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็เล่าเรื่องเหลียงห่าวและคนอื่น ๆ ซึ่งมาปรากฏตัวที่อ าเภอเซียงหยางให้เฮ่อจือหร่านฟังอย่างละเอียดหลังจากฟังแล้ว เฮ่อจือหร่านก็สงสัยเช่นเดียวกับโม่จิ่วเยี่ยทว่าน่าเสียดาย ตอนที่นางเคยอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ ไม่เคยได้พบบันทึกเกี่ยวกับคนอื่น ๆ ในสกุลโม่มากนักโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากโม่จิ่วเยี่ยเสียชีวิตไประหว่างการเนรเทศ ในหนังสือประวัติศาสตร์ก็ไม่ได้กล่าวถึงใครที่เกี่ยวข้องกับสกุลโม่อีกเลย
ดังนั้น นางจึงไม่สามารถตัดสินได้ว่าอะไรคือสาเหตุแท้จริงที่ท าให้หลุมศพของโม่ชูหานถูกขุดแม้ว่าเรื่องนี้จะท าให้คนรู้สึกงุนงง แต่ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่าตอนนี้พวกเขาท าอะไรไม่ได้เลยพวกเขาท าได้เพียงท าตามที่โม่จิ่วเยี่ยคิดเอาไว้ คือเมื่อไปถึงซีเป่ยแล้ว ก็จัดการให้ครอบครัวตั้งรกรากจนเรียบร้อยดีก่อน แล้วค่อยเดินทางไปยังชายแดนคนทั้งสองพูดคุยกันอยู่สักพัก แล้วก็กลับไปนอนบนเตียงอีกครั้งรุ่งเช้าวันถัดมา เฮ่อจือหร่านก็ออกไปซื้อเสบียงพร้อมกับพวกเจ้าหน้าที่เพื่อป้องกันไม่ให้คนของหนานรุ่ยส่งคนมาลอบสังหาร โม่จิ่วเยี่ยจึงอาสาอยู่ดูแลความปลอดภัยของคนในบ้าน มีเพียงเฮ่อจือหร่านคนเดียวที่ออกไปซื้อข้าวของครั้นไปถึงตลาด พวกเจ้าหน้าที่ก็แยกตัวออกจาก ส่วนเฮ่อจือหร่านเองก็เช่นกันนางรู้สึกว่าการซื้อของในเถาเป่านั้น
