เฮ่อจือหรานอธิบายวิธีการใช้กระบองไฟฟ้าขนาดเล็กให้เขาฟังอย่างใจเย็น“ท่านคิดว่าสิ่งนี้เหมาะที่จะให้ท่านแม่ พวกพี่สะใภ้กับน้องสาวท่านใช้ป้องกันตัวหรือไม่”โม่จิ่วเยี่ยรับกระบองไฟฟ้ามาถือไว้ในมือ เขาพลิกเล่นไปมาพร้อมกับลองท าตามที่เฮ่อจือหรานท าให้ดู“ของสิ่งนี้ใช้ง่าย พกพาสะดวก แต่ข้าคิดว่ามันไม่เหมาะที่จะให้พวกนางใช้”เฮ่อจือหรานขมวดคิ้ว “ท าไมท่านถึงคิดเช่นนั้นเล่า”“ท่านก็เห็นมือสังหารครั้งก่อนแล้ว พวกเขาจะใช้ธนูยิงโจมตีจากระยะไกลก่อน ถ้าลอบสังหารไม่ส าเร็จ ถึงจะเข้าต่อสู้ระยะประชิด สตรีในบ้านเราไม่มีใครฝึกฝนวรยุทธ แม้มือสังหารจะเข้ามาประชิดตัวแล้วข้าก็เกรงว่าพวกนางยังไม่ทันได้ใช้กระบองไฟฟ้า ก็คงจะถูกสังหารไปก่อน”ได้ยินโม่จิ่วเยี่ยอธิบายเช่นนั้น เฮ่อจือหรานก็ตระหนักได้ถึงข้อนี้ยิ่งคิดถึงสเปรย์พริกไทยที่กระทั่งใช้ป้องกันหมาป่ายังเอาไม่อยู่ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกระบองไฟฟ้าแบบนี้ นางก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่จ าเป็นต้องให้โม่จิ่วเยี่ยดู
จากสถานการณ์ในตอนนี้ สิ่งที่พวกพี่สะใภ้ต้องการคืออาวุธป้องกันตัวที่สามารถโจมตีระยะไกลได้ ยิ่งมีอานุภาพรุนแรงเท่าไหร่ยิ่งดีเมื่อคิดจากจุดนี้แล้ว สิ่งที่เหมาะสมที่สุดก็มีเพียงปืนพกเท่านั้นเพียงแต่หากจะเอาปืนพกไปให้พี่สะใภ้ทั้งหลายเห็น ต้องมีข้ออ้างที่เหมาะสมสักหน่อยหลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นในหัวของนางก็พลันสว่างวาบขึ้นมาเฮ่อจือหร่านใช้จิตส านึกหยิบปืนพกที่เล็กก
