ตอนนั้นโจวเหล่าปาอาสาไปตามหาคน ท้ายที่สุดแล้ว มันเกี่ยวข้องกับสถานการณ์โดยรวมตอนนี้ทั้งสองคนรอดชีวิตกลับมาได้อย่างปลอดภัย แต่เขายังไร้ยางอายมาวนเวียนอยู่ตรงหน้าอีก…ขณะที่โม่จิ่วเยี่ยก าลังพูดคุยกับครอบครัว เขาก็เห็นการกระท าของโจวเหล่าปาแล้วไม่รู้ท าไม เขาถึงรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเขาปลอบใจคนในครอบครัวสองสามประโยค ก่อนจะเดินไปทางเฮ่อจือหร่านราวกับเป็นการประกาศตัว เขายื่นมือออกไปรับบังเหียนรถลากจากมือของเฮ่อจือหร่าน พร้อมกับดึงนางมาไว้ข้างกาย ขีดเส้นแบ่งเขตกับโจวเหล่าปาอย่างชัดเจนโจวเหล่าปาเองก็ไม่ใช่คนไร้มารยาทเมื่อครู่เขาแค่ควบคุมตัวเองไม่ได้ จึงเข้าไปสนทนากับเฮ่อจือหร่านเวลานี้ด้วยการกระท าของโม่จิ่วเยี่ยจะชัดเจนเกินไปแล้ว มันก าลังบอกให้เขาอยู่ห่างจากเฮ่อจือหร่าน
แต่เฮ่อจือหร่านเป็นผู้มีพระคุณช่วยที่ชีวิตเขาไว้ เขาไม่มีวันท าลายความสัมพันธ์สามีและภรรยาของคนอื่นอย่างแน่นอนโจวเหล่าปาจึงจงใจไอสองครั้ง “ข้ามีธุระ เช่นนั้นไว้เรามาคุยกันวันหลังเถอะ”โม่จิ่วเยี่ยตอบกลับอย่างเย็นชา “เชิญเจ้าหน้าที่โจวตามสบายเถอะ”เผิงวั่งเห็นโจวเหล่าปาเดินไกลออกไป จึงรีบวิ่งตามไปต่อยอกเขาหนึ่งที่“เหล่าปา ข้าไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว เจ้าคิดเองเถอะ!”โจวเหล่าปาเองก็รู้ดีว่าการเข้าไปใกล้ชิดเฮ่อจือหร่านนั้นไม่เหมาะสม“หัวหน้าวางใจเถอะ! ท่านรู้จักนิสัยของข้าโจวเหล่าปาดี ข้าไม่ท าเรื่องน่ารังเกียจแบบนั้นหรอก”“หึ! ถึงอย่
