านั้น กัดแต่ละครั้งเนื้อยังแน่นแข็ง นอกจากจะหวานเล็กน้อยแล้วก็ไม่มีอะไรน่าสนใจอีกเลยทว่าลูกท้อที่น้องเก้ากับน้องสะใภ้เก้าน ามาในวันนี้ช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงถึงแม้พวกนางจะยังไม่ได้ลิ้มลองสักค า แต่เพียงสัมผัสก็รับรู้ได้ว่าลูกท้อนี้ทั้งใหญ่ เนื้อเยอะ ซ ้ายังฉ ่าน ้าอีกด้วยพี่สะใภ้ทุกคนต่างก็ชอบผลไม้ที่เฮ่อจือหร่านน ากลับมาให้มาก
พี่สะใภ้สี่ใช้มือลูบคล าถุงเงินที่ครอบครัวให้ไว้ก่อนเดินทางโดยไม่รู้ตัวเงินของนางแทบจะไม่ได้ใช้เลย ทุกคนใช้แต่เงินของน้องสะใภ้เก้าถ้าเป็นไปได้ นางก็อยากท าอย่างน้องสะใภ้เก้า ซื้อของอร่อย ๆมาให้ทุกคนในครอบครัวบ้าง“น้องสะใภ้เก้า เจ้ากับน้องเก้าไปซื้อผลไม้ดี ๆ แบบนี้มาจากที่ใดกัน”พี่สะใภ้คนอื่น ๆ ก็อยากรู้เช่นกัน พอได้ยินสะใภ้สี่ถามขึ้นมา ทุกคนก็หันไปมองเฮ่อจือหร่านเป็นตาเดียวเฮ่อจือหร่านเตรียมข้ออ้างเรื่องผลไม้ไว้แล้ว“พี่สะใภ้ทุกคน ตอนนั้นข้ากับท่านพี่บังเอิญเจอผลไม้พวกนี้ระหว่างทาง คนขายผลไม้เข็นรถไม้ขายไปตามตรอกซอกซอย ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะเจอเขาขายผลไม้เช่นนี้อีกเมื่อไหร่”นางตัดสินใจล้มเลิกความคิดของพี่สะใภ้สี่ที่อยากจะซื้อผลไม้แบบนี้อีกรอบซึ่งอีกฝ่ายก็ดูเสียใจอย่างเห็นได้ชัด“น่าเสียดายนัก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พวกเราจะได้เจอผลไม้ดี ๆ แบบนี้อีก”
พี่สะใภ้สามเห็นแบบนี้แล้วก็พูดตามว่า “ถ้าพวกเราได้เจอผลไม้แบบนี้อีก ข้าจะซื้อเลี้ยงทุกคนเอง”สะใภ้คนอื่น ๆ ต่างมองทั้งสอ
