งคนพูดโต้ตอบกันไปมา ในใจต่างก็อิจฉาที่พวกเขามีเงินทองอยู่ในมือพี่สะใภ้ใหญ่ถอนหายใจ “รอให้พวกเราไปตั้งรกรากที่ซีเป่ยได้ก่อน ข้าจะออกไปหางานท า เผื่อจะช่วยครอบครัวของเราได้บ้าง”พี่สะใภ้รองก็พูดเสริม “พี่สะใภ้ใหญ่ ถึงตอนนั้นข้าจะไปกับท่านด้วย”เฮ่อจือหร่านเห็นว่าความคิดของพี่สะใภ้ทั้งหลายเริ่มเบี่ยงเบนไปแล้ว จึงรีบเอ่ยเตือน“พี่สะใภ้ทั้งหลาย พวกเราขนผลไม้ไปแบ่งทุกคนกันก่อนดีกว่า”ดังนั้น ความสนใจของเหล่าพี่สะใภ้จึงตกอยู่ที่ผลไม้ทั้งสองชนิดอีกครั้ง พวกนางบางคนถึงกับกลืนน ้าลายโดยไม่รู้ตัวผลไม้สี่ตะกร้า ใช้สองคนช่วยกันหามหนึ่งตะกร้า และกลับมายังกระโจมที่พวกนางกางไว้เมื่อเหล่าเจ้าหน้าที่เห็นพวกนางขนตะกร้าใบใหญ่เข้ามา พวกเขาก็มารวมตัวกันรอบ ๆ โดยไม่ต้องเอ่ยปากเรียกด้วยซ ้าตอนนี้เหล่าสตรีสกุลโม่เชื่อฟังเฮ่อจือหร่านมาก
สะใภ้ใหญ่ถามขึ้นว่า “น้องสะใภ้เก้า ผลไม้พวกนี้เราจะแบ่งกันอย่างไรดี”“ผลไม้แต่ละอย่างแบ่งคนละสองลูกก่อน ส่วนที่เหลือค่อยว่ากันอีกที” นางพูดพลางหยิบลูกท้อกับแอปเปิลอย่างละสองลูกไปให้ฮูหยินผู้เฒ่าโม่หานเยี่ยเห็นดังนั้นก็เข้ามาช่วยแจกจ่ายผลไม้ทุกคนเห็นผลไม้ชั้นดีในตะกร้า ต่างก็ยิ้มจนหน้าบานกันถ้วนหน้ากระทั่งเหล่าเจ้าหน้าที่ก็ไม่ถือตัว รีบเข้าต่อแถวรับผลไม้อย่างเป็นระเบียบพอจางชิงได้แอปเปิลมา เขาก็กินอย่างเอร็ดอร่อยทันที่ จากนั้นก็ชูนิ้วหัวแม่มือให้เฮ่อจือหร่านทันที่“เฮ่อจือหร่าน นี่
