รื่องมาก ย้อนไปสมัยนางยังเด็ก พ่อแม่ก็ไม่เคยสนใจไยดี นางในตอนนั้นอย่าว่าแต่อาหารแบบนี้เลย กระทั่งอาหารธรรมดา ๆ นางก็ยังไม่เคยได้ลิ้มลองอีกทั้งการที่โม่จิ่วเยี่ยลงมือท าอาหารให้นางแบบนี้ แล้วนางจะปฏิเสธความหวังดีของเขาลงได้อย่างไร“ไม่เป็นไรหรอก ท่านฝึกฝนบ่อย ๆ อีกหน่อยก็ท าอาหารเก่งเอง”หลังจากพูดจบ นางก็คีบอาหารเข้าปากรสชาติไม่ได้แย่จนเกินจะทาน เฮ่อจือหร่านจึงกินเข้าไปอีกหลายค าโม่จิ่วเยี่ยเห็นนางไม่รังเกียจอาหารที่เขาท าก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจ“เจ้าทานช้า ๆ ก็ได้ ข้าจะตักข้าวให้”เมื่อโม่จิ่วเยี่ยยกชามข้าวสองใบกลับมา สีหน้าของเขากลับฉายแววล าบากใจอีกครั้งเขาวางชามข้าวใบหนึ่งไว้ตรงหน้าเฮ่อจือหร่าน“ข้ากะปริมาณน ้าไม่ถูก ข้าวเลยดูเหมือนโจ๊กไปสักหน่อย…”เฮ่อจือหร่านเหลือบมองและมันเป็นจริงอย่างที่เขาบอกข้าวที่โม่จิ่วเยี่ยหุงนั้น จะว่าเป็นข้าวก็แฉะเกินไป จะว่าเป็นโจ๊กก็แห้งเกินไป…
แต่นางก็ยังให้ก าลังใจเขาว่า “ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่สุกข้าก็กินได้ทั้งนั้น”โม่จิ่วเยี่ยรู้ดีแก่ใจว่านางก าลังปลอบใจเขา ท าให้เขาใจเต้นแรงและยิ่งอยากท าให้นางทานอาหารฝีมือเขาไปตลอดชีวิตหลังกินข้าวเสร็จ เฮ่อจือหร่านก็เตรียมตัวออกจากพื้นที่มิติครั้งนี้นางตั้งใจจะพาโม่จิ่วเยี่ยไปด้วยเพราะอีกสักพักต้องไปพบเฟ่ยหนานอวี่แล้ว ถ้าโม่จิ่วเยี่ยยังคงซ่อนตัวอยู่อาจท าให้เขาสงสัยได้ทั้งสองคนปรากฏตัวขึ้นในบ้านร้างหลังหนึ่งเฮ่อจือหร่านซ
