พียงหาคนที่ไว้ใจได้มาคืนเงินของนายอ าเภอสุนัขให้กับชาวบ้าน แต่ยังขจัดความระแวงของหนานเหิงที่มีต่อท่านอีกด้วย”เมื่อเห็นสีหน้ายิ้มแย้มของนาง โม่จิ่วเยี่ยก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบหัวนาง“เอาเถอะ เจ้าออกไปนานขนาดนี้ก็คงเหนื่อยแล้ว พักสักครู่แล้วพวกเราค่อยกินอาหารกลางวันกัน”เฮ่อจือหร่านรู้สึกพอใจกับความเอ็นดูและการดูแลเอาใจใส่ของโม่จิ่วเยี่ยนางเดินเข้าไปล้างมือในห้องน ้า จากนั้นก็กลับมานั่งรอที่โต๊ะอาหารอย่างว่าง่าย
โม่จิ่วเยี่ยท าอาหารสองอย่างด้วยความเร่งรีบ วัตถุดิบทั้งหมดล้วนถูกหยิบออกมาจากตู้เย็นอาการจานแรกคือแตงกวาผัดหมู อีกจานคือผักกาดผัดไข่…เมื่ออาหารถูกยกมาวางบนโต๊ะ เฮ่อจือหร่านก็เบิกตากว้างแตงกวาผัดหมูนั้นนางยังพอรับได้ เพราะสมัยก่อนก็มีคนท าเมนูนี้กันเยอะแต่ว่า…ผักกาดผัดไข่นี่มันอะไรกันยิ่งไม่ต้องพูดถึงรสชาติของอาหารสองอย่างนี้ โม่จิ่วเยี่ยก็ดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจวิธีท าด้วยซ ้าไข่ถูกทุบจนแตกละเอียด ซ ้าบางส่วนยังติดอยู่บนใบผักยิ่งไปกว่านั้น ไม่รู้ว่าเขาใส่ซีอิ๊วลงไปเท่าไหร่ อาหารทั้งจานถึงได้ดูสีด าไปหมดส่วนแตงกวาผัดหมูก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ไม่เพียงไม่ใส่ซีอิ๊วแล้ว แต่บนวัตถุดิบยังมีเศษชิ้นส่วนไหม้ ๆ ติดอยู่เต็มไปหมด…โม่จิ่วเยี่ยมองอาหารที่ตัวเองท าอย่างเขินอายเขาเกาหัวแก้เก้อ “เอ่อ…อาหารที่ข้าท ามันออกมาไม่ดีสักหน่อยแต่ข้าเพิ่งชิมไป รสชาติมันยังพอทานได้”
เฮ่อจือหร่านไม่ใช่คนเ
