ยแสนต าลึงยิ่งไปกว่านั้นยังมีหีบใหญ่ใส่เหรียญทองแดงอีกหลายใบ ไม่ต้องสงสัยว่าพวกมันคือค่าผ่านทางเข้าอ าเภอที่ได้จากพวกชาวบ้าน
นายอ าเภอเล็ก ๆ คนหนึ่งมีทรัพย์สินมากมายขนาดนี้ ลองคิดดูสิว่าเขากอบโกยเอาจากเลือดเนื้อของประชาชนไปมากแค่ไหน…โม่จิ่วเยี่ยจ้องมองทรัพย์สินตรงหน้าแล้วเอ่ยถาม “เจ้าจะจัดการกับสิ่งของพวกนี้อย่างไร”เฮ่อจือหร่านกวาดสายตามอง สถานที่ที่เพิ่งจะว่างเปล่าไปเมื่อครู่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยสิ่งของมากมายยิ่งกว่าเดิมเสียอีก“ข้าว่าจะเอาของชิ้นใหญ่ ๆ พวกนี้ไปขายในร้าน ส่วนเงินที่เหลือถ้าหาทางคืนให้ชาวบ้านอ าเภอผิงหยางได้ก็คงจะดี”โม่จิ่วเยี่ยเห็นด้วยกับความคิดของนางเขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “การจะคืนเงินให้พวกชาวบ้านนับว่าเป็นความคิดที่ดี แต่เวลาคงเร่งรีบเกินไป”เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกจนใจเช่นกัน นางคงไม่สามารถเดินทางไปมอบเงินให้ชาวบ้านได้ทุกหลัง นอกจากจะเสี่ยงต่อการถูกพบเห็นแล้ว เวลาก็มีจ ากัดอย่างที่โม่จิ่วเยี่ยกล่าวไว้“เช่นนั้นเรื่องนี้พวกเราค่อยหารือกันวันพรุ่งนี้ตอนข้าออกไปเช่ารถม้า ข้าจะลองถามวิธีดูเผื่อจะมีวิธีที่ดีกว่านี้”เฮ่อจือหร่านรู้สึกเหนื่อยล้าจากการเดินทางและจัดการกับนายอ าเภอชั่วมามาก
หลังจากพูดคุยกับโม่จิ่วเยี่ยอีกสองสามประโยค ทั้งคู่ก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องรุ่งเช้าวันต่อมา เฮ่อจือหร่านยังคงปลอมตัวเป็นบุรุษก่อนจะออกจากพื้นที่มิติต าแหน่งที่นางยืนอยู่นั้นห่า
