านอวี่กลับมองนางเพียงครู่เดียว แล้วก็เร่งฝีเท้าเดินต่อไปเมื่อเห็นว่าเขาไม่สนใจ เฮ่อจือหร่านก็ก้มลงมองชุดบุรุษที่ตนสวมอยู่ คราวนี้จึงเข้าใจได้ในทันที่
ด้วยชุดแบบนี้ อย่าว่าแต่เฟ่ยหนานอวี่ที่เพิ่งเคยเจอหน้ากันแค่สองครั้ง แม้แต่โม่จิ่วเยี่ยที่อยู่ด้วยกันแทบทุกวันยังเกือบจ านางไม่ได้เฮ่อจือหร่านจึงรีบสาวเท้าเดินตามเฟ่ยหนานอวี่ไป“คุณชายเฟ่ย”เฟ่ยหนานอวี่หยุดชะงักเขาถามอย่างไม่มั่นใจว่า “ท่านเรียกข้าหรือ”ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่บนถนนใหญ่ เฮ่อจือหร่านคงจะดึงเคราปลอมออก แล้วเช็ดหน้าให้อีกฝ่ายเห็นใบหน้าที่แท้จริง เพราะนางเป็นกังวลว่าพวกเจ้าหน้าที่จะจ าหน้าได้แต่สถานที่แห่งนี้ไม่อนุญาตให้นางท าเช่นนั้นดังนั้นเฮ่อจือหร่านจึงได้แต่เปิดเผยตัวตน “คุณชายเฟ่ย ข้าเฮ่อจือหร่าน ภรรยาของโม่จิ่วเยี่ยเอง”เฟ่ยหนานอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพิจารณาโครงหน้าของนางอย่างละเอียดเมื่อมองแบบนี้ เขาก็พบว่านางมีบางส่วนที่คล้ายกับภรรยาของโม่จิ่วเยี่ย น ้าเสียงของตนเองนางก็คงไม่น่าจะปลอมมันขึ้นมาได้หลังจากจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง เฟ่ยหนานอวี่ก็แน่ใจว่าคนตรงหน้าคือเฮ่อจือหร่าน สีหน้าของเขาจึงผ่อนคลายลงในทันที่
เขายังคงแสดงท่าทีสุภาพอ่อนน้อม “ฮูหยินโม่ ไม่คิดเลยว่าเราจะมาพบกันที่นี่อีก”เฮ่อจือหร่านมองไปรอบ ๆ แล้วชี้ไปที่ชุดของตัวเองพลางพูดว่า“คุณชายเฟ่ย ตอนนี้ข้าเป็นผู้ชายนะ”เฟ่ยหนานอวี่เพิ่งเข้าใจจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณชายเฮ่
