ในพื้นที่มิติตอนที่เฮ่อจือหร่านกลับมา นางก็เห็นว่าโม่จิ่วเยี่ยก าลังใช้ข้อศอกพยุงร่างกายขึ้นมาแล้วนางรีบตรงเข้าไปหาเขา “ข้าบอกท่านแล้วนี่ว่าลุกไม่ได้ ท าไมยังฝืนลุกอีก”ใบหน้าของโม่จิ่วเยี่ยแดงก ่า เขาดูอึดอัดราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง“ข้า…ข้าอยากเข้าห้องน ้า…”ทันทีที่ได้ยิน เฮ่อจือหร่านก็นึกไปถึงสภาพร่างกายของโม่จิ่วเยี่ยใบหน้าของนางแดงเรือขึ้นมาทันใดโม่จิ่วเยี่ยเห็นว่านางเองก็เริ่มท าตัวไม่ถูก เขาพลันก้มหน้าลง สีหน้าแดงก ่าราวกับก้นลิงแม้จะเป็นครั้งแรกที่เฮ่อจือหร่านรู้สึกเขินอายแบบนี้ แต่เมื่อค านึงถึงร่างกายของโม่จิ่วเยี่ยในตอนนี้ นางก็พยายามไม่คิดอะไรมากสุดที่นางซื้อเสื้อนอนตัวหลวมกับกางเกงในส าหรับผู้ชายให้โม่จิ่วเยี่ยจากในพื้นที่มิติ“เสื้อผ้าของท่านขาดหมดแล้ว เปลี่ยนเป็นชุดนี้ไปก่อนเถอะ”
พูดจบ เฮ่อจือหร่านก็หยิบเสื้อนอนสวมให้โม่จิ่วเยี่ยอย่างคล่องแคล่วส่วนกางเกงในและกางเกงขายาว เฮ่อจือหร่านคิดว่าบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองคงจะน่าอึดอัดกันเกินไป นางจึงอธิบายวิธีการสวมใส่คร่าว ๆ แล้วให้โม่จิ่วเยี่ยสวมใส่เองพร้อมทั้งไม่ลืมก าชับให้เขาระวังบาดแผลส าหรับเสื้อนอนชุดนี้ โม่จิ่วเยี่ยไม่รู้สึกแปลกใจอะไรมากนักเพียงแต่รูปแบบและเนื้อผ้าแตกต่างจากเสื้อผ้าที่เขาเคยใส่มีเพียงกางเกงในเท่านั้นที่หลังจากฟังค าอธิบายของเฮ่อจือหร่านแล้ว เขาก็รู้ว่ามันมีไว้ใช้ท าอะไรถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนสวมใส่มันด้ว
