ยตัวเอง แต่ก็ยังรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังสวมมันตามที่นางแนะน าสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือเจ้ากางเกงในตัวนี้ สวมใส่ได้อย่างสบายโดยไม่น่าเชื่อ…ชั่วครู่หนึ่ง โม่จิ่วเยี่ยพลันได้สติกลับมา แล้วเอ่ยด้วยน ้าเสียงแผ่วเบาว่า “ข้าใส่เสร็จแล้ว”เฮ่อจือหร่านจึงหันกลับมาพยุงเขาลงจากเตียงผ่าตัดอย่างระมัดระวัง แล้วค่อย ๆ เดินไปทางห้องน ้า
ตอนนั้นในใจของทั้งสองคนเต้นรัวราวกับมีลูกกวางน้อยวิ่งพล่าน เสียงหัวใจที่เต้นดังอยู่นั้น กระทั่งในพื้นที่มิติอันเงียบสงัดเช่นนี้ก็ยังได้ยินอย่างชัดเจนความเงียบงันยิ่งท าให้บรรยากาศในพื้นที่มิติแห่งนี้ดูอึดอัดมากยิ่งขึ้นนางประคองโม่จิ่วเยี่ยเดินออกจากห้องผ่าตัดมุ่งหน้าไปยังหน้าห้องน ้าในที่สุด เฮ่อจือหร่านก็เอ่ยปากขึ้นเพื่อท าลายความเงียบงัน“ห้องน ้าอยู่ตรงนี้ ท่านระวังด้วยนะ”“อืม”โม่จิ่วเยี่ยตอบรับเบา ๆ ก่อนจะเปิดประตูห้องน ้าเข้าไปเฮ่อจือหร่านยืนรออยู่นาน แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรจากด้านในนางจึงตัดสินใจเคาะประตูดู“ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ไหวหรือเปล่า”หลังจากรอคอยอยู่สักพัก เฮ่อจือหร่านก็ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับจากโม่จิ่วเยี่ยในขณะที่เฮ่อจือหร่านก าลังคิดว่าโม่จิ่วเยี่ยอาจเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นมาหรือเปล่า จึงก าลังจะพังประตูเข้าไป โม่จิ่วเยี่ยก็พูดขึ้นมาอย่างตะกุกตะกักว่า “เจ้า…เจ้าพอจะเข้ามาสักหน่อยได้หรือไม่”
เฮ่อจือหร่านคิดไปว่าโม่จิ่วเยี่ยต้องมีปัญหาเกี่ยวกับร่างกายของ
