เขาแน่ ๆด้วยความเป็นห่วง เฮ่อจือหร่านจึงรีบเปิดประตูห้องน ้าเข้าไปทันที่นางเห็นโม่จิ่วเยี่ยยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายดูไม่มีปัญหาอะไร แต่สีหน้าของเขากลับดูย ่าแย่ราวกับคนท้องผูก“ท่านเป็นอะไรไป” เฮ่อจือหร่านถามโม่จิ่วเยี่ยยังคงพูดตะกุกตะกัก“ข้า…ข้าหาโถไม่เจอ…”เฮ่อจือหร่าน “…”เป็นความผิดนางเองการให้คนยุคโบราณอย่างเขาไปเข้าห้องน ้าเอง นางน่าจะอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้นางเดินผ่านหน้าโม่จิ่วเยี่ยตรงไปที่โถสุขภัณฑ์สีขาวสะอาด แล้วเปิดฝาขึ้นเบา ๆ“นี่อย่างไร อยู่ตรงนี้”โม่จิ่วเยี่ยจ้องมองโถสุขภัณฑ์สีขาวสะอาดนั้นอยู่นาน“เจ้าแน่ใจหรือว่าตรงนั้น?”
เฮ่อจือหร่านได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วลงมือสาธิตให้เขาดูด้วยตัวเองนางหยิบน ้ายาล้างห้องน ้าเทลงในโถสุขภัณฑ์แล้วกดชักโครกโม่จิ่วเยี่ยเห็นกับตาตัวเองว่าน ้ายาสีฟ้าถูกชะล้างจนสะอาดหมดจด ในที่สุดเขาก็เข้าใจหลักการท างานของมันแล้วขณะที่เขาก าลังตกตะลึงในความมหัศจรรย์ของโถสุขภัณฑ์ เขาก็เชิญเฮ่อจือหร่านออกไปคราวนี้เฮ่อจือหร่านไม่ต้องรอนานนัก หลังจากได้ยินเสียงในห้องน ้า ประตูห้องน ้าก็เปิดออกในเมื่อโม่จิ่วเยี่ยตื่นแล้ว เฮ่อจือหร่านจึงค่อย ๆ พยุงเขาไปท าความรู้จักกับสิ่งของเครื่องใช้ต่าง ๆ ในพื้นที่มิติ พร้อมกับอธิบายวิธีใช้งานตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยกลายเป็นเหมือนคนบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างมาก่อน ระหว่างที่เฮ่อจือหร่านอธิบาย เขาก็ถามนู่นนี่ไม่หยุดทั้งยังอยากจะลอ
