เผิงวั่งนั่งใจลอยอยู่ข้างกองไฟที่เขาก่อขึ้นท่ามกลางกลุ่มคนโจวเหล่าปาและจางชิงเห็นดังนั้นจึงเดินเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนเขาจางชิงเป็นคนเปิดเผย พูดจาตรงไปตรงมา คิดอะไรก็พูดอย่างนั้น“หัวหน้า ข้าว่าพวกคนชุดด าต้องหมายตาโม่จิ่วเยี่ยไว้แน่ น่าสงสารพี่น้องเราสองคนที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้”เผิงวั่งเหลือบมองจางชิง เอ่ยน ้าเสียงแข็งกระด้างเล็กน้อย“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องบอกก็รู้ เรื่องแค่นี้ใคร ๆ ก็รู้ได้”จางชิงไม่ได้หุบปากไปแค่เพราะท่าทีของเผิงวั่ง“หัวหน้า โม่จิ่วเยี่ยกับภรรยาจนป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย พวกเขาคงจะแย่แล้วจริง ๆ”ได้ยินดังนั้น น ้าตาของโจวเหล่าปาก็เอ่อคลอไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เพียงได้ยินว่าเฮ่อจือหร่านมีโอกาสรอดชีวิตน้อย โจวเหล่าปาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจราวกับถูกเข็มทิ่มแทงสตรีที่ดีขนาดนั้น ท าไมถึงต้องมีอายุสั้นโชคดีที่ตอนนี้เป็นเวลาฟ้ามืด เผิงวั่งกับจางชิงจึงไม่เห็นว่าดวงตาของเขาเริ่มแดงก ่า ไม่อย่างนั้น เผิงวั่งคงต้องต่อว่าเขาอีกแน่
เผิงวั่งถอนหายใจ “รอมาทั้งวันแล้ว พวกเขาควรจะกลับมาได้แล้ว”แม้ไม่ได้เอ่ยค าพูดชัดเจน แต่ก็บ่งบอกว่าเขาคิดว่าคนทั้งคู่คงจะตายไปแล้วจางชิงจึงเอ่ยต่อ “หัวหน้า ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้พวกเรายังคงต้องเดินทางต่อใช่หรือไม่?”เผิงวั่งพยักหน้า “ภารกิจนี้ท าให้พวกเราเสียเวลามามากแล้วพรุ่งนี้เช้าต้องรีบออกเดินทาง”โจวเหล่าปาได้แต่ฟังอย่างเงียบงัน เมื่อได้ยินว่าพรุ่งนี้ต้อ
