งออกเดินทางจริง ๆ ความเจ็บปวดในใจก็ยิ่งทวีคูณ“หัวหน้า รออีกสักวันไม่ได้หรือ ข้าอยากจะออกไปตามหาพวกเขา”เผิงวั่งมองเขาด้วยแววตาค้นหาแสงไฟอันริบหรี่เผยให้เห็นร่องรอยคราบน ้าตาบนใบหน้าของโจวเหล่าปาไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเจ้าหมอนี่ยังหัวดื้อ คงยังเฝ้าคิดถึงเฮ่อจือหร่านอยู่“เหล่าปา เรื่องที่ไม่ควรคิดเจ้าก็อย่าไปคิด เชื่อฟังค าพี่ใหญ่เถอะค าพูดข้าไม่มีทางผิด ไม่อย่างนั้นคนที่ต้องทุกข์ใจก็มีแต่ตัวเจ้าเอง”
แน่นอนว่าโจวเหล่าปา ย่อมเข้าใจความหมายในค าพูดของเผิงวั่งดีแต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ ไม่ว่าตัวเองจะคิดอย่างไร แต่ในเมื่อยามนั้นเฮ่อจือหร่านเป็นคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้ บัดนี้นางกับโม่จิ่วเยี่ยหายไปอย่างไร้ร่องรอย หากปล่อยให้ขบวนนักโทษเดินทางไปเช่นนี้ เขาคงจะรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต“หัวหน้า พรุ่งนี้พวกท่านเดินทางกันต่อเถอะ ข้าจะขออยู่ที่นี่เพื่อตามหาพวกเขา”เผิงวั่งรู้จักนิสัยของโจวเหล่าปาเป็นอย่างดี ปกติเขาดูเป็นคนเจ้าเล่ห์ก็จริง แต่หากดื้อรั้นขึ้นมา แม้จะมีวัวสักสิบตัวมารั้งไว้ก็เอาไม่อยู่เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เอาอย่างนั้นก็ได้ ข้าให้เวลาเจ้าสามวัน ไม่ว่าจะหาพวกเขาเจอหรือไม่ เจ้าก็ต้องกลับมาร่วมขบวน”“หัวหน้าวางใจเถอะ ภายในสามวัน ข้าจะต้องตามพวกท่านไปให้ทัน”โจวเหล่าปารู้สึกว่าสามวันนี้เป็นเวลาที่มากพอ เขาไม่เชื่อว่าคนเป็นสองคนจะหายวับไปกับตาได้อย่างน้อยถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็ต้องเห็นตัวคน ถ้าตายก็ต้องเห็นศพฝั่ง
