สกุลโม่ แม้ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับกระโจมไป แต่ก็ไม่มีใครหลับได้สักคน
โดยเฉพาะฮูหยินผู้เฒ่า ต่อหน้าคนอื่นนางไม่อาจแสดงความสิ้นหวังออกมาได้ ถ้าแม้แต่นางยังอ่อนแอ คนพวกนี้ก็คงไร้ที่พึ่งพิงแล้วตอนนี้เป็นยามดึกสงัด นางนั่งอยู่ในกระโจม เปิดม่านมองออกไปข้างนอกเป็นระยะ ภาวนาให้เกิดปาฏิหาริย์ ช่วยบุตรชายและลูกสะใภ้ให้กลับมาอย่างปลอดภัยโม่หานเยี่ยลุกขึ้นนั่ง ซุกอยู่ในอ้อมอกของฮูหยินผู้เฒ่า“ท่านแม่ พี่เก้ากับพี่สะใภ้เก้าไม่มีทางทิ้งพวกเราไปหรอก”ฮูหยินผู้เฒ่าลูบศีรษะบุตรสาวอย่างเอ็นดู “อืม พวกเขาต้องกลับมาแน่”………ภายในพื้นที่มิติ โม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านก็ไม่อาจข่มตาหลับลงได้เช่นกันเมื่อนึกถึงเรื่องการลอบสังหารในวันนี้ หากโม่จิ่วเยี่ยมีปืนกลแบบเดียวกับที่นางใช้ ต่างคนต่างยิงสกัดจากระยะไกล บางทีโม่จิ่วเยี่ยอาจจะไม่บาดเจ็บสาหัส และนางก็คงไม่ถูกบีบบังคับให้ต้องกระโดดลงหน้าผามาเช่นนี้ด้วยเหตุนี้ เฮ่อจือหร่านจึงรู้สึกว่าควรอธิบายวิธีการใช้ปืนและระเบิดเหล่านั้นให้โม่จิ่วเยี่ยฟังสักหน่อย เผื่อในอนาคตต้องพบเจอกับอันตรายแบบนี้อีก เขาจะได้มีวิธีเอาตัวรอดมากขึ้น
เมื่อเห็นเฮ่อจือหร่านหอบเหล็กแปลก ๆ กองโตมา โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที่ ในของเหล่านั้นมีบางอย่างที่เขาเคยเห็นเฮ่อจือหร่านใช้มาก่อน ดังนั้นมันจึงไม่ใช่สิ่งที่ชายหนุ่มไม่คุ้นเคย“ของพวกนี้คืออาวุธของเจ้าทั้งหมดเลยหรือ”เฮ่อจือหร่านหยิบปื
