รับผิดชอบ?”ถึงแม้สีหน้าของโม่จิ่วเยี่ยจะดูเขินอายอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังคงพูดต่อด้วยความล าบากใจ“ใช่ ต้องรับผิดชอบ”ในตอนที่เฮ่อจือหร่านกระโดดลงมาจากหน้าผานั้น เขาตระหนักได้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองอย่างชัดเจนแล้วเขาตกหลุมรักสตรีนางนี้เสียแล้ว ถึงแม้จะรู้ดีว่าโอกาสรอดชีวิตจากการกระโดดตามนางลงไปนั้นแสนริบหรี่ แต่เขาก็ไม่ลังเลที่จะกระโดดลงมาตอนนั้นความคิดเพียงหนึ่งเดียวในหัวของเขาก็คือ ชีวิตนี้เขาขาดนางไปไม่ได้ความจริงแล้วด้วยนิสัยของเขา โม่จิ่วเยี่ยควรพูดเหมือนอย่างครั้งก่อนว่า “ข้าจะรับผิดชอบเจ้าเอง”
แต่อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้โม่จิ่วเยี่ยกลับจงใจพูดกลับกัน เพื่อจะได้ใช้โอกาสนี้เหนี่ยวรั้งนางให้แนบแน่นไปตลอดชีวิตด้วยเฮ่อจือหร่านรู้จักโม่จิ่วเยี่ยดี เขาคนนี้ไม่ใช่พวกที่ชอบพูดเล่นไปเรื่อยเห็นได้ชัดว่า ค าพูดของเขาจริงจังแค่ไหนทว่าพอฟังดูแล้ว มันก็ค่อนข้างขัดหูนางอยู่สักหน่อยเขาไม่ควรเป็นฝ่ายพูดว่า “ข้าจะรับผิดชอบเจ้าเอง” หรอกหรือ?ท าไมประโยคถึงกลับกันแบบนี้เล่า?แต่เมื่อนางมองไปยังโม่จิ่วเยี่ย นางจึงค่อยเข้าใจเขาขึ้นมาทันที่ที่แท้ การที่เขาให้นางรับผิดชอบก็เป็นเพราะเขาถูกนางเห็นร่างกายแล้วนี่เองเมื่อคิดได้ดังนั้น เฮ่อจือหร่านก็อดหัวเราะไม่ได้นางหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ได้ ข้าจะรับผิดชอบท่านเอง”เห็นนางไม่ได้พูดอย่างจริงจัง โม่จิ่วเยี่ยจึงไม่แน่ใจในค าพูดนี้นัก“เจ้า…ตกลงจริง ๆ หร
