ือ”ตอนที่ร่วงลงมาจากหน้าผา เฮ่อจือหร่านรู้ใจตัวเองแล้ว นางจึงไม่แสร้งท าเป็นเขินอายเหมือนหญิงสาวสมัยก่อน
“จริงสิ ตราบใดที่ท่านท าดีกับข้า ข้าก็จะดูแลท่านไปตลอดชีวิต”สิ้นค าพูด นางก็เคยเห็นโม่จิ่วเยี่ยแย้มยิ้มเป็นครั้งแรกแม้ว่าเขาจะยังร่างกายอ่อนแออยู่ แต่รอยยิ้มนั้นสามารถท าให้สตรีนับหมื่นหลงใหลได้อย่างแน่นอนเฮ่อจือหร่านอารมณ์ดีนัก เพราะบุรุษรูปงามเช่นนี้กลายเป็นของนางแล้วหลังจากให้น ้าเกลือกับโม่จิ่วเยี่ยจนหมด เฮ่อจือหร่านก็เหลือบมองนาฬิกาแขวนบนผนัง ตอนนี้เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงยามซวีแล้วพวกเขาทั้งสองคนใช้เวลาอยู่ในพื้นที่มิติเกือบทั้งวันเพราะต้องรีบผ่าตัดให้โม่จิ่วเยี่ย เฮ่อจือหร่านจึงยังไม่ได้ท าตามแผนที่วางไว้ว่าจะใช้พื้นที่มิติลงจากหน้าผาเวลาป่านนี้ด้านนอกคงมืดสนิทไปแล้ว นางไม่อาจเสี่ยงลงมือ ในเมื่อมองไม่เห็นสภาพแวดล้อมภายนอกแม้โม่จิ่วเยี่ยจะดูเวลาบนนาฬิกาแขวนไม่เป็น แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าอยู่ในพื้นที่มิตินี้มานานมากแล้ว“พวกเราออกมานานขนาดนี้ ท่านแม่กับพวกพี่สะใภ้ต้องเป็นห่วงมากแน่ ๆ”เฮ่อจือหร่านไม่ใช่ไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้ เพียงแต่สภาพของโม่จิ่วเยี่ยในยามนี้ไม่เหมาะจะเคลื่อนที่จริง ๆ “ท าอย่างไรได้ บาดแผลของ
ท่านสาหัสมาก จึงขยับตัวไม่ได้ อีกอย่างตอนนี้ก็ยามซวีแล้ว ข้างนอกคงมืดสนิท พวกเราลงไปด้านล่างไม่ได้ ต้องรอให้ถึงพรุ่งนี้ก่อนค่อยหาวิธีกัน”โม่จิ่วเยี่ยรู้ดีแก่ใจว่าต้องเป็นเช่นนั
