วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านที่เดินทางกลับมาเลย แม้ว่าทุกคนจะไม่เอ่ยปาก แต่ในใจต่างรู้ดีว่าทั้งสองคนคงจะเกิดเรื่องร้ายเข้าเสียแล้วมีเพียงฮูหยินผู้เฒ่าเท่านั้นที่ยังคงเชื่อมั่นว่าบุตรชายและลูกสะใภ้จะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยเมื่อเห็นบรรดาลูกสะใภ้และบุตรสาวร้องไห้คร ่าครวญ นางจึงต้องท าจิตใจให้เข้มแข็ง“จิ่วเยี่ยกับสะใภ้เฮ่อยังไม่ตาย พวกเจ้าจะร้องไห้ท าไมกัน”
เมื่อได้ยินดังนั้น บุตรสาวและลูกสะใภ้ต่างก็หันมามองฮูหยินผู้เฒ่าเป็นตาเดียวพี่สะใภ้ใหญ่เงยหน้าขึ้นพยายามกลั้นน ้าตาเอาไว้“ท่านแม่ พวกเขาออกไปทั้งวันแล้ว ถ้ากลับมาได้ก็คงกลับมานานแล้ว”แต่ฮูหยินผู้เฒ่ายังไม่อยากจะปักใจเชื่อเช่นนั้น“เจ้าลืมไปแล้วหรือ? ยามบุรุษสกุลโม่ของเราก้าวสู่สนามรบสังหารพวกศัตรู ไม่ใช่ว่าพวกเขาต้องออกไปหลายวันถึงจะกลับมาหรือ? ตอนนั้นต่างก็ขาดการติดต่อไปนานไม่ใช่หรือ…”เมื่อฟังค าพูดของฮูหยินผู้เฒ่า ทุกคนพลันราวกับมองเห็นความหวัง จึงรีบตั้งสติขึ้นมาทันที่“ท่านแม่พูดถูกต้อง น้องเก้ากับน้องสะใภ้เก้าล้วนเก่งกาจปานนั้น คงจะไม่เป็นอะไร”“ใช่ พวกเขาต้องติดพันเรื่องบางอย่างอยู่ แค่เราอดทนรอต่อไปพวกเขาต้องกลับมาแน่”ฮูหยินผู้เฒ่ากวาดตามองไปรอบ เห็นว่าค าพูดของตนใช้การได้ผลจึงเอ่ยต่อว่า
“เวลาล่วงเลยมาขนาดนี้แล้ว พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ เผื่อว่าพวกจิ่วเยี่ยกลับมาตอนกลางคืน จะได้ไม่เหนื่อยเดินทางในวันพรุ่งนี้”เหล่าสะใภ้ต่างพากันปาดน ้า
