ดจนมองเห็นอวัยวะภายในอย่างเลือนรางเฮ่อจือหร่านพลันรู้สึกใจหายวาบเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ แล้วเขาทนมาได้อย่างไร?ซ ้ายังยอมกระโดดลงหน้าผาเพื่อช่วยนางอีกนี่มันไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรือ?แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมารู้สึกแบบนั้น เฮ่อจือหร่านจึงขยี้ตาแดงก ่าของนางเบา ๆ ก่อนจะเริ่มเตรียมตัวผ่าตัดแผลให้โม่จิ่วเยี่ยหนึ่งชั่วยามผ่านไป ในที่สุดเฮ่อจือหร่านก็จัดการกับบาดแผลร้ายแรงบริเวณหน้าท้องของโม่จิ่วเยี่ยเสร็จ นางถือโอกาสที่เขายังคงถูกฤทธิ์ยาสลบ เย็บบาดแผลที่เหลือและให้น ้าเกลือกับเขาเมื่อเห็นเลือดซึ่งเปรอะเปื้อนอยู่ตามร่างกายของโม่จิ่วเยี่ย เฮ่อจือหร่านจึงท าความสะอาดตัวให้เขาด้วย
ชาติก่อน นางพบเห็นคนไข้ชายมามากแล้วจึงไม่รู้สึกอะไร คิดเพียงว่าคนทุกคนล้วนมีร่างกายที่เหมือนกันทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าโม่จิ่วเยี่ย ไม่รู้เพราะสาเหตุใด หัวใจของนางกลับเต้นระรัว สองแก้มเริ่มแดง แม้แต่สายตาก็ยังจงใจหลบเลี่ยงบางจุดขนร่างกายชายหนุุ่มหลังวุ่นวายอยู่พักใหญ่ เวลาก็ผ่านไปห้าชั่วยามแล้วโม่จิ่วเยี่ยจึงค่อย ๆ รู้สึกตัวขึ้นเขาลืมตาตื่น ภาพแรกที่มองเห็นคือโคมไฟสว่างจ้าบนเพดานและขวดสีใสหลายใบที่วางอยู่บนชั้นเฮ่อจือหร่านเพิ่งอาบน ้าเสร็จ หลังคิดว่าโม่จิ่วเยี่ยคงจะตื่นแล้วจึงเดินมาดูร่างกายโม่จิ่วเยี่ยยังคงอ่อนแรง พูดคุยยากล าบาก แต่สายตากลับจ้องมองนางไม่วางตาเฮ่อจือหร่านรู้ว่าเขาก าลังคิดอะไรอยู่ในใจ มันย่อมหนีไม
