านก็พาสตรีในบ้านออกไปเก็บสมุนไพรเผิงวั่งเห็นว่าการเดินทางล่าช้าเช่นนี้ ยังมีเรื่องเป็นประโยชน์มากมาย ความไม่พอใจที่เขามีต่อตระกูลเหอจึงพลอยลดน้อยลงไปมาก
การเดินทางด าเนินไปอย่างนี้จนกระทั่งถึงยามบ่าย ขบวนนักโทษก็เข้าสู่ป่าเขาลึกต้องยอมรับเลยว่า ที่นี่คืออากาศบริสุทธิ์ที่ธรรมชาติสรรค์สร้างขึ้นอย่างแท้จริงเมื่อมองลงไปยังเชิงเขาเบื้องล่าง ก็ให้ความรู้สึกราวกับว่าทุกคนยืนอยู่บนยอดเขาสูงเสียดฟ้าจากจุดนี้มองไปรอบ ๆ พลันเห็นทะเลเมฆสุดลูกหูลูกตา ขุนเขาลอยเด่นเป็นแนวยาว เทือกเขาอันงดงามทอดตัวคดเคี้ยวชวนให้ตระการใจ พาให้จิตใจปลอดโปร่งจนหลงลืมความกังวลไปชั่วขณะเบื้องหน้าทิวทัศน์ชวนหลงใหลนี้ เฮ่อจือหร่านพลันลืมทุกสิ่งอย่าง สัมผัสถึงความเบาสบายที่ธรรมชาติมอบให้ทว่าขณะที่นางก าลังดื่มด ่ากับบรรยากาศนั้นอยู่ กลับมีเสียงกรีดร้องของสตรีดังขึ้นจากเบื้องล่างทุกสายตาหันไปยังต้นเสียงเป็นร่างของฮูหยินฟางทรุดลงนั่งกองกับพื้น สีหน้าเหยเกเฮ่อจือหร่านรีบวิ่งเข้าไปหา“สะใภ้เฮ่อ แม่สามีของข้า นาง นาง นางเหยียบก้อนหิน คะ…คงจะเท้าพลิกแล้ว” สะใภ้ของตระกูลฟางคว้าแขนเฮ่อจือหร่านไว้ พลางเล่าอาการของแม่สามีให้ฟัง
เฮ่อจือหร่านไม่รอช้า นางพับขากางเกงของฮูหยินฟางขึ้นดูจึงเห็นข้อเท้าที่บวมปูดอย่างชัดเจน ดูแล้วคงไม่ใช่แค่เท้าพลิก“ท่านป้า ท่านขาหักแล้ว”เฮ่อจือหร่านเอ่ยขึ้น พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆเพียงเมื่อได้ยินว่าตนเองกระ
