ยวที่ท าให้นางล าบากใจเล็กน้อย คือไม่รู้ว่าควรจะเขียนอักษรตัวเต็มแบบนี้ได้ดีหรือเปล่าโดยเฉพาะการใช้พู่กันเช่นนี้ ในชีวิตก่อนนางไม่เคยเรียนการเขียนตัวอักษรมาก่อนด้วยเหตุนี้ นางจึงท าได้แต่หวังพึ่งความทรงจ าของเจ้าของร่างเดิมเท่านั้นเฮ่อจือหร่านลังเลจะลงมือ นางค่อย ๆ ยกพู่กันขึ้น ลองเขียนวนไปมาบนกระดาษสองสามครั้ง ก่อนจะตัดสินใจจรดปลายพู่กันลงไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเคยชินของร่างกายนี้หรืออย่างไร แต่เฮ่อจือหร่านกลับสามารถใช้พู่กันเขียนอักษรแบบโบราณของยุคนี้ได้อย่างคล่องแคล่วไม่เพียงเท่านั้น ตัวอักษรที่นางเขียนออกมายังเป็นลายมือแบบดั้งเดิมที่เรียบร้อยสวยงาม แสดงให้เห็นว่าเจ้าของร่างเดิมนั้นฝึกฝนด้านนี้มาเป็นอย่างดี
เมื่อเขียนใบสั่งยาเสร็จแล้ว เฮ่อจือหร่านจึงรอให้น ้าหมึกแห้งสนิทก่อนจะส่งมอบให้กับเมิ่งไห่หนิง“ใบสั่งยาอยู่นี่แล้ว หากมีผู้ใดถามถึงมัน ท่านช่วยปิดบังเรื่องนี้แทนข้าด้วย”ในตอนนี้ยังไม่รู้ว่าอนาคตของโม่จิ่วเยี่ยจะเป็นเช่นไร ในฐานะภรรยาของเขา นางต้องไม่เปิดเผยตัวตนออกไป เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จ าเป็นเมิ่งไห่หนิงรับใบสั่งยามาเก็บไว้ ก่อนจะประสานมือค านับเฮ่อจือหร่านอย่างนอบน้อม“น้องสะใถ้วางใจเถอะ ข้าไม่มีวันปริปากเรื่องนี้ออกไปอย่างแน่นอน สัญญาของข้าย่อมเป็นสัญญา”“ถ้าอย่างนั้น ข้าก็วางใจแล้ว” เฮ่อจือหร่านยิ้มรับเผิงวั่งเห็นว่าเวลาล่วงเลยมานานแล้ว จึงพาทุกคนกลับขึ้นเขาก่อนจะตกลง
