ป็นความดีความชอบของพวกเจ้า”
ทั้งสองคนไม่สนใจว่าจะมีความดีความชอบหรือไม่ สิ่งที่พวกเขาหวังมากที่สุดในตอนนี้คือการได้พาครอบครัวไปถึงซีเป่ยอย่างปลอดภัย“พี่เผิงอย่าได้เกรงใจ พวกเราก็แค่ช่วยเหลือเท่าที่ท าได้”โม่จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างสุภาพ จากนั้นก็พาแพะภูเขากับกระต่ายป่าสองตัวและไข่ไก่ฟ้าบางส่วนออกไป โดยไม่ลืมดึงตัวเฮ่อจือหร่านไปด้วยส่วนเหยื่อที่เหลือ เขาปล่อยให้เผิงวั่งจัดการเองพี่สะใภ้ทั้งหลายอาสาเข้ามาจัดการกับเหยื่อพวกนั้น แม้ว่าพวกนางจะยังรู้สึกไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ยังกัดฟันท าน้องเก้ากับน้องสะใภ้เก้าท าเพื่อทุกคนมากพอแล้ว พวกนางต้องพยายามช่วยแบ่งเบาภาระอาหารของตระกูลอื่น ๆ และชาวบ้านทั้งหมด เผิงวั่งเป็นคนรับผิดชอบในการแจกจ่ายของ แม้ว่าจะไม่ได้มากเท่ากับสกุลโม่ แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากบ่นแม้แต่คนเดียวในเวลานี้ ถ้าไม่มีโม่จิ่วเยี่ยกับภรรยา พวกเขาก็คงต้องล้มป่วยหรืออดตายอยู่ที่นี่ ดังนั้นพวกเขาจึงซาบซึ้งในบุญคุณของทั้งสองเหลือเกิน
แม้แต่คนในตระกูลเหอเองก็ยังมองโม่จิ่วเยี่ยด้วยสายตาที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเหอจื่อหยวนถึงกับเดินเข้ามาหาโม่จิ่วเยี่ยด้วยตัวเองเพื่อกล่าวขอบคุณทั้งเฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยต่างก็มองออกว่าตอนนี้เหอจื่อหยวนมีความตั้งใจที่จะผูกมิตรกับพวกเขาทว่าความแค้นที่สั่งสมมานาน ย่อมไม่จางหายไปภายในวันเดียวพวกเขาไม่ใช่คนที่ใครหน้าไหนก็สามารถมาสนิทสนมด้วยได้ง่าย ๆโม่จิ่วเยี่ยเพียงพ
