ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่”ทั้งสองจมอยู่ในความเงียบอีกครั้ง จนกระทั่งหนึ่งชั่วยามผ่านไปเฮ่อจือหร่านก็เก็บกระโจมและหอบสมุนไพรกลับไปพร้อมกับโม่จิ่วเยี่ยเผิงวั่งยืนคอยอยู่ที่ปากถ ้าด้วยความหวังตั้งแต่ทั้งสองคนออกไปหวังว่าพวกเขากลับมาพร้อมกับน าข่าวดีมาด้วยเมื่อเห็นเงาร่างสองร่างราง ๆ เขาก็ฝ่าสายฝนออกไปต้อนรับ“น้องชาย พวกเจ้าเก็บสมุนไพรได้หรือยัง?”นี่คือความหวังเดียวที่จะท าให้ทุกคนมีชีวิตรอด“เก็บได้แล้ว” โม่จิ่วเยี่ยตอบเสียงทุ้ม
เมื่อมาถึงตรงหน้าคนทั้งสอง เผิงวั่งก็ไม่รอช้ารีบคว้าสมุนไพรที่เฮ่อจือหร่านกอดไว้ในอ้อมแขน แล้วชี้ไปที่ถ ้าของพวกชาวบ้าน“ข้าเห็นพวกเขาน าหม้อเหล็กขึ้นเขามาด้วย ไปต้มยากันที่นั่นเถอะ”เผิงวั่งไม่อยากรอแม้แต่อึดใจเดียว หวังเพียงว่าคนป่วยจะหายทันทีที่ได้รับยาเมื่อพวกเขาน าสมุนไพรเข้าไปในถ ้าของชาวบ้าน ผู้ใหญ่บ้านหลิวก็บอกเฮ่อจือหร่านอย่างกังวลว่า หลังจากที่พวกเขาจากไป ก็มีคนป่วยเพิ่มขึ้นอีกหลายคนตอนนี้อาการยังเพียงมีไข้และอาเจียนไม่ต้องสงสัยอะไรเลยเฮ่อจือหร่านจึงรีบบอกให้ผู้ใหญ่บ้านพาคนไปตั้งหม้อเหล็กใบใหญ่บนเตาถ่าน เตรียมการต้มยาทว่า ปัญหาใหม่ก็เกิดขึ้นอีกครั้งไม่มีน ้า…ผู้ใหญ่บ้านหลิวเกิดและเติบโตที่นี่ จึงค่อนข้างคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมแถบนี้“ขึ้นไปสูงสักหน่อย ตรงนั้นมีน ้าผุดบนภูเขา พวกเราไปตักน ้าที่นั่นได้”
เพียงแต่ตอนนี้ข้างนอกมืดมิด ฝนก็ตกหนัก จะไปตักน ้ามาได้อ
