ดเพิ่มขึ้นอีกด้วย”“ท่านไม่คิดหรือว่าแบบนั้นจะเป็นภัยคุกคามอย่างใหญ่ต่อคนเป็นเช่นพวกเราน่ะ”โม่จิ่วเยี่ยฟังค าพูดของเฮ่อจือหร่าน ความคิดเดิมของเขาพลันเริ่มสั่นคลอน“ตอนนี้คนเป็นส าคัญกว่า หากโรคระบาดแพร่กระจายเป็นวงกว้าง ผลที่ตามมาคงยากจะคาดเดา”เผิงวั่งก็หาใช่คนหัวแข็งไม่ เมื่อต้องตัดสินใจเกี่ยวกับผลประโยชน์ เขาก็ไม่ลังเลเช่นกัน“ฝนตกหนักครั้งนี้ คงไม่ได้มีแค่หมู่บ้านเดียวที่เดือดร้อน ศพมีจ านวนมาก พวกเราจะจัดการอย่างไรไหว”ปัญหานี้ยากจริง ๆ แม้แต่เฮ่อจือหร่านก็ยังคิดหาวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ออกสิ่งที่นางพูดไปก่อนหน้านี้ เป็นเพียงข้อเสนอแนะเท่านั้น นางเองก็ยังไม่มีความคิดเลยว่าจะลงมือท าอย่างไรในที่สุด โม่จิ่วเยี่ยก็เสนอวิธีที่ไม่เลวออกมา“เรื่องนี้ควรปรึกษากับทางการ ให้คนของพวกเขามาจัดการ แต่ต้องโน้มน้าวเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบให้ได้ก่อน”
เผิงวั่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าจะลองไปดูก็แล้ว ข้าพอรู้จักคุ้นเคยกับนายอ าเภอที่นี่อยู่บ้าง หวังว่าเขาจะไม่ใช่คนหัวแข็ง”เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่าตนเองได้ท าทุกอย่างเท่าที่ท าได้แล้วในตอนนี้เหมือนว่าจะมีเพียงเผิงวั่งที่ออกหน้าไปเกลี้ยกล่อมนายอ าเภอเท่านั้น ถึงแม้ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร ก็คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาแล้ว
