อจือหร่านหลุดข า เมื่อรู้สึกว่าไม่มีคนของหนานฉีสะกดรอยตามมา นางจึงหยิบห่อกระดาษเล็กออกมาอีกครั้งนางเปิดห่อกระดาษออกแล้วเป่าลมเบา ๆ ใส่ ผงสีขาวก็ฟุ้งกระจายไปในอากาศ ก่อให้เกิดเป็นฝุ่นผงสีขาวลอยคลุ้ง“นี่เป็นเพียงกลลวงตา ก็แค่ผงแป้งเท่านั้น”โม่จิ่วเยี่ยยอมรับจากใจจริง เขาไม่รู้ว่าในหัวของสตรีนางนี้ก าลังคิดอะไรอยู่ ถึงคิดแผนการแบบนี้ออกมาได้เขาเผยรอยยิ้มออกมาต่อหน้าเฮ่อจือหร่านเป็นครั้งแรก น ้าเสียงเจือความเอ็นดูโดยไม่รู้ตัว
“เจ้านี่มัน…”เฮ่อจือหร่านท าท่าทางภูมิใจเล็กน้อย “แน่นอน ข้าน่ะมีความคิดมากมาย”ทว่าในขณะที่เฮ่อจือหร่านก าลังเพลิดเพลินกับความรู้สึกดีใจอยู่นั้น ก็มีรถม้าคันหนึ่งแล่นตรงเข้ามา พุ่งชนทุกอย่างบนท้องถนนที่แสนพลุกพล่านโม่จิ่วเยี่ยโอบเอวของนางไว้ตามสัญชาตญาณ ให้นางหลบไปอยู่ด้านข้างอย่างรวดเร็วแม้จะหลบรถม้าที่พุ่งเข้ามาได้ แต่ด้วยแรงของโม่จิ่วเยี่ย ท าให้ร่างกายของเฮ่อจือหร่านเสียสมดุล ใบหน้าของนางจึงแนบชิดกับใบหน้าของเขาความอุ่นร้อนที่ส่งผ่านมาอย่างฉับพลันพาให้หัวใจของโม่จิ่วเยี่ยเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัวยิ่งไปกว่านั้น หัวใจของเขายังบอกกับตัวเองอย่างซื่อตรงว่า เขาชอบความรู้สึกเช่นนี้มากแม้ทั้งสองจะยืนนิ่งได้อย่างมั่นคงแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ยังคงไม่ยอมปล่อยมือจากเฮ่อจือหร่าน เขาหวังให้เวลาชั่วขณะนี้คงอยู่ตลอดไปเฮ่อจือหร่านเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ร่างกายของนางเหมือนถูกกระแสไฟฟ
