ออกมามีพิษหรือไม่ก็ได้เฮ่อจือหร่านนึกหัวเราะเยาะในใจ เพื่อจะฆ่าโม่จิ่วเยี่ย หนานฉีลงแรงได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือวันนี้หนานฉีดูมั่นใจเป็นพิเศษ เขาเชิญพวกนางนั่งลงด้วยรอยยิ้มเฮ่อจือหร่านจงใจเลือกนั่งจุดที่ใกล้กาสุราหยวนหยางมากที่สุดหนานฉีกล่าวอะไรไปตามมารยาท จากนั้นก็ลุกขึ้นมารินสุราให้แต่เฮ่อจือหร่านกลับชิงตัดเขาหน้าไปก่อน
“ท่านอ๋องไม่ถือสาค าครหาใด ๆ และเชิญข้ากับสามีมาทานอาหารถึงที่นี่ นับเป็นเกียรติแก่เราทั้งสองยิ่งนัก จะยังให้ท่านมารินสุราให้พวกเราได้อย่างไร”เฮ่อจือหร่านเอ่ยพลางเดินไปด้านข้างของหนานฉี โดยไม่สนใจสีหน้าบูดบึ้งราวกับคนเป็นท้องผูกของเขาแม้แต่น้อย จากนั้นจึงรินสุราจนเต็มจอกหนานฉีจ้องมองมือของเฮ่อจือหร่านที่ก าลังถือกาสุราหยวนหยางตาไม่กะพริบ เมื่อเห็นว่านางไม่ได้ท าอะไรบางอย่าง จิตใจที่ตึงเครียดของเขาก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงเฮ่อจือหร่านแสร้งท าเป็นไม่เห็นสีหน้าบูดบึ้งของหนานฉี จากนั้นจึงรินสุราจนเต็มจอกให้โม่จิ่วเยี่ยอย่างรวดเร็วเพื่อเป็นการตรวจสอบว่าในสุรามีพิษหรือไม่ นางจึงแสร้งพูดเสียงดังว่า “สุรานี้มีกลิ่นหอมจริง ๆ แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่สันทัดเรื่องดื่มสุรานัก จึงขอดื่มด ่ากับกลิ่นของมันสักหน่อยแทนแล้วกัน”กล่าวจบ นางก็รีบยกจอกสุราของโม่จิ่วเยี่ยขึ้นจรดจมูกอย่างรวดเร็ว เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีปัญหาอะไรจึงวางกลับที่เดิม“ขออภัยที่ข้าเสียมารยาทต่อหน้าท่านอ๋องแล้ว แต่ข้ามีนิสัย
