เสียอย่างหนึ่งคือไม่ดื่มสุรา แต่กลับชอบสูดดมกลิ่นสุราชั้นดี”หนานฉีกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
“ไม่เป็นไร ที่นี่ไม่มีคนนอก พี่สะใภ้ไม่ต้องเกรงใจ”การกระท าของเฮ่อจือหร่านนั้นโม่จิ่วเยี่ยย่อมมองออกอย่างชัดเจน นางก าลังบอกเขาว่าสุราไม่มีปัญหาดังนั้นโม่จิ่วเยี่ยจึงยกจอกสุราขึ้น“ขอบพระทัยท่านอ๋องฉีที่ไม่รังเกียจคนเช่นข้าที่ต้องโทษ ขอข้าดื่มให้ท่านก่อนเพื่อเป็นการคารวะ”หลังเห็นโม่จิ่วเยี่ยดื่มสุราในจอกรวดเดียวจนหมด หนานฉีเองก็ไม่ลังเลยกดื่มจนหมดเช่นกันจังหวะที่หนานฉีก าลังจะหยิบกาสุราไป เฮ่อจือหร่านจึงรีบลุกขึ้นคว้ากาสุรามาไว้ในมือ“ให้ข้าจัดการเถอะเจ้าค่ะ”เห็นเฮ่อจือหร่านยังไม่ได้เล่นตุกติกอะไร หนานฉีเดาว่านางคงไม่ได้พบความผิดปกติของกาสุราที่เขาเตรียมไว้เพียงแต่นางกลับกอดกาสุราไว้ไม่ยอมปล่อย แล้วเขาจะรินสุราพิษลงในจอกของโม่จิ่วเยี่ยได้อย่างไร?เมื่อคิดถึงตรงนี้ หนานฉีก็รู้สึกเคร่งเครียดอย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาจะแสดงออกอย่างไรว่าต้องการจะรินสุราให้พี่น้องด้วยตัวเอง เฮ่อจือหร่านก็มักจะหาโอกาสคว้ากาสุราไปก่อนเสมอ
เวลาเดียวกันนั้นเฮ่อจือหร่านกลับตรวจดูอาหารทุกจานบนโต๊ะอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอีกแล้วก็ส่งสายตาให้โม่จิ่วเยี่ยบอกเขาให้ทานอย่างสบายใจไม่นานนัก สุราที่ไม่มียาพิษในกาก็ถูกเฮ่อจือหร่านรินออกจนหมดนางเห็นสีหน้าของโม่จิ่วเยี่ยยังคงไม่เปลี่ยน จึงมั่นใจว่าเขาคงดื่มเก่งทีเดียวส่วนหนาน
