การณ์เรื่องที่จะเกิดขึ้นในอนาคตได้ นับว่าเป็นการรู้เขารู้เราอย่างหนึ่ง“มันอาจไม่ใช่เรื่องเลวร้าย”“เพราะอะไร” โม่จิ่วเยี่ยงุนงงเฮ่อจือหร่านไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้กับชายหนุ่มอย่างไร“ข้าคงอธิบายมากไม่ได้ บอกได้แค่ว่ามันเป็นลางสังหรณ์”ยิ่งนางพูดแบบนี้ โม่จิ่วเยี่ยยิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่แต่เขาก็รู้ดีว่าคงไม่อาจรับรู้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรไปมากกว่านี้จากเฮ่อจือหร่านได้ดังนั้น เขาจึงได้แต่เก็บเอาไปคิดหาความเป็นไปได้ต่าง ๆ นานาเพียงล าพัง
เฮ่อจือหร่านกับสามีอิงแอบแนบชิดกัน พวกเขาต่างคิดเรื่องมากมายมาตลอดทางจนกระทั่งสุดเขตฝั่งตะวันตกของอ าเภอผิงหยวนที่นั่นยังมีโรงเตี๊ยมที่เผิงวั่งคุ้นเคยอยู่ พวกเขาจึงตรงเข้าไปด้านในโจวเหล่าปาเดินน าเข้าไปพูดคุยกับเจ้าของร้าน เพียงครู่เดียวก็มีเสี่ยวเอ้อร์คนหนึ่งเดินตามเขาออกมา และพาพวกเขาไปดูห้องพักที่ชั้นล่างห้องพักยังคงแบ่งออกเป็นห้องพักส าหรับสิบคนและห้องพักส าหรับสองคนเหมือนเดิมครั้งนี้พวกเจ้าหน้าที่ไม่ได้คิดเรียกเก็บราคาค่าห้อง เสี่ยวเอ้อร์ของโรงเตี๊ยมจึงแจ้งราคาตามตรงห้องพักสิบคนและห้องพักสองคนราคาเท่ากันคือหนึ่งร้อยเหวินตอนนี้เฮ่อจือหร่านเป็นคนดูแลของครอบครัว พี่สะใภ้สี่จึงถือเงินเดินเข้ามาหานาง“น้องสะใภ้เก้า ค่าห้องพักของวันนี้พี่สะใภ้สี่จะเป็นจ่ายเอง เจ้าคิดว่าพวกเราจะเลือกห้องพักแบบไหนดี”ถึงแม้ตอนนี้เฮ่อจือหร่านจะเป็นคนดูแล แต่บางเรื่องนางก็อยากรับ
