ฟังความคิดเห็นของทุกคนมากกว่า
นางพาพี่สะใภ้สี่มาอยู่ตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่าและหญิงสาวคนอื่น ๆ“ท่านแม่ ท่านลองดูสิเจ้าคะ พวกเราควรเลือกห้องกันอย่างไรดี”ฮูหยินผู้เฒ่ากวาดสายตามองไปรอบ ๆ “ข้าว่าท าอย่างครั้งก่อนก็แล้วกัน เจ้ากับจิ่วเยี่ยพักห้องสองคน ส่วนคนอื่น ๆ พักกับข้าที่ห้องพักสิบคนก็พอ”เมื่อเฮ่อจือหร่านได้ยินความเห็นของฮูหยินผู้เฒ่า นางก็ก าชับกับพี่สะใภ้สี่ว่า “พี่สะใภ้สี่ ท่านท าตามที่ท่านแม่บอกเถอะ”“ได้” พี่สะใภ้สี่ขานรับ แล้วเดินไปจ่ายเงินกับเสี่ยวเอ้อร์ที่โต๊ะตระกูลเซี่ยและตระกูลฟางเหลือเงินติดตัวไม่มาก ต่างก็ตกลงเลือกพักในห้องรวมสิบคน แม้ว่าแต่ละครอบครัวจะมีสมาชิกมากกว่าสิบคน ก็ไม่มีใครอยากจะจ่ายเงินเพิ่มเพื่อเปิดห้องพักอีกห้องมีเพียงคนตระกูลเหอเท่านั้นที่เห็นว่าตระกูลอื่นต่างเลือกพักในห้องที่เหมาะสมได้แล้ว จึงพากันมองเผิงวั่งด้วยสายตาอ้อนวอน หวังว่าเขาจะเห็นใจ ไม่ให้พวกเขาต้องไปนอนข้างนอกอีกเผิงวั่งเป็นเจ้าหน้าที่คุมนักโทษมานานหลายปี เขาย่อมไม่ใช่คนใจอ่อนหรือเห็นใจใครง่าย ๆ“มองอะไรกันนักหนา! หากไม่มีเงินก็ไปนอนที่โรงฟืนด้านหลังไป!”คนตระกูลเหอมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็ได้แต่จ ายอม
แม้จะเป็นแค่โรงเก็บฟืน แต่ก็ยังดีที่มีค าว่า ‘โรง’ อยู่ด้วย ถึงอย่างไรก็ดีกว่าต้องนอนในเพิงสกปรกหรือมีกลิ่นเหม็นเมื่อทุกคนได้ที่พักกันเรียบร้อยแล้ว แต่ละตระกูลก็เริ่มมองหาที่ว่างเพื่อก่อไฟท าอาหารหลังจ
