ตทั้งหลายแล้ว พวกเขาน่าจะเป็นลูกหลานจากครอบครัวที่ร ่ารวย และมักจะท าอะไรตามใจตัวเองจนเคยตัวแม้ว่าสิ่งที่เฮ่อจือหร่านพูดจะเป็นความจริง พวกเขาก็ไม่ยอมรับอยู่ดี
“ใครเห็นพวกเราท าร้ายคนอื่นบ้าง กลับเป็นเจ้าต่างหากที่ท าร้ายบัณฑิตอย่างพวกเราต่อหน้าคนมากมาย ทั้งยังมาใส่ร้ายพวกเราอีก”เผิงวั่งเป็นคนใจร้อน เขากลัวว่าเฮ่อจือหร่านเป็นหญิงคนเดียวจะไปโต้เถียงกับพวกบัณฑิตแล้วจะเสียเปรียบ จึงก้าวเข้าไปเอ่ยว่า“พวกเราสามคนเห็นกับตา พวกเจ้าเป็นบัณฑิตกลับมาท าร้ายร่างกายคนกลางถนนแบบนี้ หากไม่พอใจ พวกเราก็ไปหานายอ าเภอกันได้ ขอให้ท่านนายอ าเภอตัดสินกันไปเลย”เผิงวั่งคิดไว้แล้วว่าตัวเองก็มียศขั้นแปดอยู่ อย่างมากก็แค่ไปที่ว่าการอ าเภอและแสดงตัวตนออกมา ยังจะต้องเกรงกลัวพวกบัณฑิตไร้ฝีมือพวกนี้ได้อย่างไรเมื่อได้ยินว่าจะไปหานายอ าเภอ เหล่าบรรดาบัณฑิตก็ใจสั่นขึ้นมาทันที่หากท่านนายอ าเภอให้ความเป็นธรรมกับเฟ่ยหนานอวี่จริง ๆพวกเขาที่สอบผ่านจนเป็นบัณฑิตมาอย่างยากล าบาก อาจต้องถูกปลดก็ได้“พวกเราไม่ได้ท าร้ายเขา แล้วท าไมต้องไปพบท่านนายอ าเภอกับเจ้าด้วย”“ไม่อยากไปพบท่านนายอ าเภอก็ได้ แต่ที่พวกเจ้าท าร้ายเขาเมื่อครู่ ต้องจ่ายค่าเสียหายให้” นี่คือจุดประสงค์หลักของเฮ่อจือหร่านตอนนี้
นางมองจากการแต่งตัวของเฟ่ยหนานอวี่ ก็พอจะเดาออกว่าตอนนี้เขาสิ้นเนื้อประดาตัวนัก สิ่งที่จ าเป็นที่สุดในยามนี้คงเป็นเงินซึ่งนางสามารถหามาใ
