้อผ้าของนางปะชุนกันเป็นชั้น ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยฝุ่นละอองบัณฑิตร่างสูงกล่าวอย่างเหยียดหยามว่า “ขอทานที่ไหนกัน มายุ่งเรื่องชาวบ้าน ไปให้พ้นเสีย”เฮ่อจือหร่านยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง นางเพียงกอดอกมองพวกเขา“ถ้าข้าจะยุ่งเล่า”“รนหาที่ตาย” บัณฑิตที่ร่างเตี้ยกว่าพูดพลางท าท่าจะตบหน้าเฮ่อจือหร่านในเมื่อเฮ่อจือหร่านเลือกที่จะยุ่งเกี่ยวเรื่องนี้แล้ว นางก็เตรียมพร้อมจะลงมือแล้วเช่นกันขณะนางก าลังจะตอบโต้ เผิงวั่งก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้าและเตะเข้าท้องน้อยของบัณฑิตตัวเตี้ยเวลาเดียวกันนั้น เจ้าหน้าที่อีกคนก็ต่อยเข้าที่ใบหน้าของบัณฑิตตัวสูง
เผิงวั่งไม่รู้ว่าท าไมเฮ่อจือหร่านถึงเข้ามายุ่งเรื่องนี้ แต่จากที่เขารู้จักนางดี นางไม่ใช่คนบุ่มบ่าม นางต้องมีเหตุผลที่ท าแบบนี้ดังนั้นเผิงวั่งจึงเลือกสนับสนุนโดยไม่มีข้อแม้เมื่อเห็นหัวหน้าลงมือ พวกเจ้าหน้าที่ก็ไม่ลังเลด้วยเช่นกันบัณฑิตสองคนถูกทุบตี พวกเขากุมบริเวณที่เจ็บปวดและจ้องมองอีกฝ่ายอย่างโกรธแค้นบัณฑิตอีกหลายคนด้านหลังกรูเข้ามา จ้องมองคนกลุ่มนี้เดือดดาล แต่ก็ไม่มีใครกล้าลงมืออีก“พวกเจ้าเป็นแค่ขอทาน กล้าดีอย่างไรมาท าร้ายร่างกายคนอื่นกลางท้องถนนแบบนี้!”เฮ่อจือหร่านไม่โกรธแต่กลับฉีกยิ้ม นางชี้ไปที่เฟ่ยหนานอวี่ซึ่งอยู่ด้านหลังแล้วพูดว่า “แล้วพวกเจ้าไม่ได้ท าร้ายร่างกายคนอื่นกลางถนนอย่างนั้นหรือ นี่เรียกว่าตอบโต้ด้วยวิธีเดียวกัน เข้าใจหรือไม่”ดูจากการแต่งกายของบัณฑิ
