ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่โม่จิ่วเยี่ยพูดมาก็มีเหตุผล ศัตรูอยู่ในที่มืดพวกเขาอยู่ในที่สว่าง ยากจะป้องกันได้ สิ่งที่พวกเขาท าได้คือต้องเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์เท่านั้นเพื่อให้โม่จิ่วเยี่ยมีอาวุธป้องกันติดตัวเพิ่มขึ้น เฮ่อจือหร่านจึงไม่ได้เก็บเกาทัณฑ์แขนเสื้อที่ใช้ยิงหมาป่าไป แต่ซื้อลูกดอกเพิ่มให้อีกชุด“นี่ส าหรับท่าน ในยามคับขันมันอาจจะมีประโยชน์”โม่จิ่วเยี่ยชื่นชอบอาวุธขนาดเล็กที่ประณีตชิ้นนี้นับตั้งแต่ที่เขาได้รับมันมาเขาจ้องมองเฮ่อจือหร่านอย่างลึกซึ้ง“ขอบใจเจ้า”ในตอนนี้ สิ่งนี้เปรียบเสมือนถ่านไฟท่ามกลางพายุหิมะส าหรับโม่จิ่วเยี่ยใครจะรู้ว่ายังต้องเจอเรื่องยุ่งยากอะไรอีกในอนาคต การมีอาวุธติดมือไว้อย่างน้อยก็สามารถรับมือศัตรูได้สักพักเฮ่อจือหร่านกังวลว่าโม่จิ่วเยี่ยจะถามถึงที่มาของเกาทัณฑ์แขนเสื้อ เพื่อหลีกเลี่ยงหัวข้อสนทนานี้ นางจึงพลิกตัวหันหลังให้เขาทันที่“ข้าง่วงแล้ว ขอตัวพักผ่อนก่อน”
แม้ในใจโมจิ่วเยี่ยจะมีค าถามข้อนี้อยู่ แต่ก็ไม่ได้อยากจะถามให้รู้ความจริงไปเสียทั้งหมดเพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้เห็นเฮ่อจือหร่านใช้อาวุธที่ก้าวหน้าเช่นนี้ส่วนเฮ่อจือหร่านนั้น นางก าลังง่วงงุนจริง ๆ จึงตั้งใจว่าจะเข้าไปดูยอดขายในร้านค้าสักหน่อย แต่นางกลับต้านทานความง่วงที่มาเยือนไม่ไหว สุดท้ายจึงต้องยอมแพ้ให้แล้วหลับใหลไป………เช้าวันต่อมา ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่คาดการณ์ไว้ ก่อนฟ้ามืดวันนั้นเนื้อ
