บรู้ที่แตกต่างจากคนทั่วไปเมื่อเดินผ่านพุ่มหญ้านั้น เขาพลันหยุดฝีเท้า ดวงตาคมกริบมองไปยังทิศทางที่หลี่โหรวเอ๋อร์ซ่อนตัวอยู่
ขณะนั้นเองท้องฟ้าทางทิศตะวันก็ออกเริ่มมีแสงสีขาวลออปรากฏขึ้นเล็กน้อยเขาจับสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเล็ก ๆ ในพุ่มหญ้าได้อย่างชัดเจนมันคือมุมชายเสื้อของเซี่ยหลิน!“หลี่โหรวเอ๋อร์ การใช้เด็กเป็นตัวประกันเช่นนี้ เจ้ายังนับเป็นอะไรได้อีก?” เฮ่อจือหร่านเปิดโปงความคิดของหลี่โหรวเอ๋อร์อย่างไม่ปรานีสิ่งนี้ท าให้หลี่โหรวเอ๋อร์ตกใจมาก พร้อมทั้งรู้ว่าตนไม่สามารถซ่อนตัวได้อีกต่อไปเพื่อให้สามารถหลบหนีไปได้อย่างราบรื่น นางพยายามกดข่มความโกรธแค้นที่มีต่อเฮ่อจือหร่านเอาไว้“เฮ่อจือหร่าน ข้ารู้ว่าในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ข้าได้ท าผิดมากมายต่อเจ้า ทั้งหมดนี้เป็นเพราะข้าไม่สามารถยอมรับการถูกเนรเทศเช่นนี้ได้ แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าท าผิด เห็นแก่ที่พวกเราเคยเป็นสหายต่อกันมา เจ้าจะปล่อยฉันไปได้หรือไม่”“ไม่มีทาง” ยังไม่ทันที่เฮ่อจือหร่านจะเอ่ยปาก โม่จิ่วเยี่ยก็ตอบค าถามของหลี่โหรวเอ๋อร์อย่างเย็นชาในใจของเขา สิ่งที่หลี่โหรวเอ๋อร์ท ากับเฮ่อจือหร่านนั้นถือเป็นความผิดมหันต์ ไหนเลยจะค านึงถึงความสัมพันธ์ในอดีตอีก?
ส าหรับคนเช่นนี้หากปล่อยตัวนางไป ก็เท่ากับปล่อยเสือกลับเข้าป่า ในอนาคตคงจะสร้างปัญหาตามมาไม่จบสิ้นการที่เขารีบเอ่ยปากตอบไปแทนนั้น เป็นเพราะกลัวว่าเฮ่อจือหร่านจะรู้สึกใจอ่อนหากค าพูดนี้เ
