ทว่าค าพูดที่ออกมาจากปากของโม่จิ่วเยี่ย กลับท าเอาหลี่โหรวเอ๋อร์ยากจะรับได้นี่ยังใช่บุรุษที่นางเคยชอบพอไม่ใช่หรือ เขาพูดเช่นนี้ได้อย่างไร“โม่จิ่วเยี่ย ท่านรู้หรือไม่ว่าหญิงนางนี้เคยรังเกียจที่จะแต่งเข้าสกุลโม่มากเพียงใด นางกลัวว่าเมื่อแต่งเข้าสกุลโม่แล้วจะต้องกลายเป็นม่ายเหมือนกับพี่สะใภ้ทั้งแปดคนของท่าน นางจึงมาหารือกับข้าหลายครั้งเพื่อหาทางถอนหมั้นกับท่าน ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเป็นคนเห็นแก่ตัวมาตั้งแต่เด็กและไร้ความสามารถ สตรีเช่นนี้ไม่คู่ควรกับการให้ท่านทะนุถนอมหรอก”เฮ่อจือหร่านมีนิสัยอย่างไรและปฏิบัติต่อคนในสกุลโม่อย่างไรถึงแม้โม่จิ่วเยี่ยจะเคยพบกับนางได้ไม่นาน แต่เขาก็พอจะรู้จักนางดี“นางคือผู้หญิงของข้า โม่จิ่วเยี่ยคนนี้ถึงแม้จะต้องแลกด้วยชีวิตข้าก็จะดูแลนาง นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมายุ่งเกี่ยวได้”หลี่โหรวเอ๋อร์ถูกค าพูดของโม่จิ่วเยี่ยกระตุ้นโทสะจนถึงขีดสุดนางใช้ปลายหินแหลมคมจ่อที่ล าคอของเซี่ยหลินอย่างช้า ๆก่อนลุกขึ้นยืนใบหน้าที่ยังคงบวมช ้าของหลี่โหรวเอ๋อร์ดูบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียมขึ้นทันที่
“ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ไม่อยากพูดมากความให้เสียเวลา พวกแกมีสองทางเลือก”“หนึ่ง ปล่อยข้าไป เมื่อข้าไปถึงที่ปลอดภัย ข้าจะปล่อยเด็กนี่ไปเอง ส่วนทางเลือกที่สอง…”“ไม่ต้องพูดแล้ว พวกเราไม่มีทางปล่อยแกไปแน่” เฮ่อจือหร่านตัดบทหลี่โหรวเอ๋อร์ด้วยน ้าเสียงเย็นชาทันใดนั้น ก็มีเจ้าหน้าที่หลายนายตามมาถึงที่นี
