หลี่เหลียงเห็นท่าทางของนางก็ยิ่งโกรธ จึงยกเท้าขึ้นเตะ“เลิกร้องไห้ได้แล้ว มีลูกสาวแบบนั้น เจ้ายังจะมีหน้ามาร้องไห้อีกหรือ”อนุจูราวกับถูกการเตะนั้นท าให้รู้สึกตัว นางปาดเช็ดน ้าตาอย่างไม่ใส่ใจ ลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งเข้าหาเฮ่อจือหร่านทันที่“เฮ่อจือหร่าน เจ้าคืนชีวิตลูกสาวข้ามา!”โม่จิ่วเยี่ยและโจวเหล่าปาเห็นเฮ่อจือหร่านตกอยู่ในอันตราย ก็รีบเข้าขัดขวางอนุจูพร้อมกันโจวเหล่าปาใช้แส้ฟาดใส่ร่างของอนุจูอย่างแรง ในขณะที่โม่จิ่วเยี่ยก็ซัดฝ่ามือใส่นางจนกระเด็นออกไปไกลร่างของอนุจูกระแทกพื้นอย่างแรงจนฝุ่นตลบ เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกมาจากปากเห็นได้ชัดว่าการล้มนี้รุนแรงเพียงใด…พวกหลี่เหลียงเห็นสภาพอันน่าเวทนาของอนุจู แต่ก็ไม่มีใครก้าวเข้าไปช่วยพยุงนางแม้แต่คนเดียวอนุจูกุมท้อง หายใจหอบแรงนางพยายามยันกายลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้นางไม่ได้พุ่งเข้าหาเฮ่อจือหร่าน แต่รวบรวมแรงทั้งหมดแล้ววิ่งตรงไปยังแม่น ้า
เผิงวั่งตะโกนลั่น “นักโทษก าลังจะกระโดดแม่น ้า รีบจับนางไว้!”เจ้าหน้าที่หลายคนรีบวิ่งไล่ตามไป ขณะอนุจูก าลังจะกระโดดลงไปในแม่น ้าก็ถูกพวกเขาคว้าตัวไว้ได้เมื่อไม่สามารถฆ่าตัวตายไปได้ อนุจูก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที่“ปล่อยข้า! ปล่อย! ข้าไปหาโหรวเอ๋อร์ของข้า”สิ้นเสียง นางก็อ้าปากกัดแขนเจ้าหน้าที่ที่จับคอเสื้อของนางไว้แน่นเจ้าหน้าที่ผู้นั้นร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ปล่อยมือออกทันที่จากนั้นเขาก็เตะนางจนล้มลงกับพื้นอีก
