่เมื่อเห็นหลี่โหรวเอ๋อร์จับตัวเซี่ยหลินเป็นตัวประกัน พวกเขาก็ร้องตะโกนออกมาทันที่“หลี่โหรวเอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้หลบหนีจะมีจุดจบเช่นไร!”ในเวลานี้ หลี่โหรวเอ๋อร์ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ในใจอีกแล้ว นางรู้ดีว่าวันนี้หากหนีไปไม่ได้ ก็มีเพียงโทษตายสถานเดียว“ฮ่า ฮ่า ฮ่า… ไม่ว่าจะลงเอยแบบไหน ข้าก็ไม่ได้ท าความผิด ข้ายังจะต้องมารับกรรมเช่นนี้ท าไม”ระหว่างที่พูด นางก็กดปลายหินแหลมคมลงบนล าคอของเซี่ยหลินแรงขึ้นเลือดไหลรินลงมาตามคอเสื้อของเซี่ยหลินเซี่ยหลินยังเด็กอยู่ ร่างกายเขาบอบบาง พอรู้สึกเจ็บปวดก็ต้องพยายามดิ้นรนเป็นธรรมดา
แต่ยิ่งเขาขัดขืนมากเท่าไหร่ มือของหลี่โหรวเอ๋อก็ยิ่งควบคุมยากขึ้นเท่านั้น บาลแผลของเขาจึงยิ่งกดลึกมากในขณะเดียวกัน หลี่โหรวเอ๋อก็ลากเซี่ยหลินถอยหลังไปทีละก้าวเฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยเห็นดังนั้น ก็ไม่สนใจว่ายังมีเจ้าหน้าที่อยู่ตรงนั้นหรือไม่ พวกเขายกแขนขึ้นพร้อมกัน เกาทัณฑ์แขนเสื้อทั้งสองข้างพุ่งตรงไปยังหว่างคิ้วของหลี่โหรวเอ๋อร์ชั่วพริบตานั้น หว่างคิ้วของหลี่โหรวเอ๋อร์ก็ถูกลูกดอกสองดอกพุ่งเข้าใส่ ร่างของนางล้มลงทันที่เท้าของเซี่ยหลินถูกมัดด้วยเชือก เขาจึงเสียหลักล้มไปข้างหน้าโม่จิ่วเยี่ยใช้ความเร็วอันน่าตกใจ คว้าตัวเด็กน้อยไว้ได้ทัน แล้วรีบหันหลังกลับก่อนอุ้มเขาถอยออกมาให้ห่างเมื่อกลับมาถึงต าแหน่งเดิม จางชิงก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อดึงสิ่งที่อุดปากของเซี่ยหลิน
